خيريهء اوده به جاى كمك به علما ، به تبليغات حكومت بريتانيا توجه بيشترى مىكرد و به قول شيخ شمشاد حسين :
وجوه خيريهء اوده وقتى اولين بار به نجف رسيد قرار شد كه پنج هزار روپيه به سيد مهدى بحر العلوم ( نجف ) و پنج هزار روپيه به سيد ابراهيم بن باقر صاحب ضوابط الاصول در كربلا بدهند اما وقتى وجوه به نجف رسيد ، سيد مهدى فوت شده بود ، بنابراين به آية اللّه العظمى شيخ مرتضى انصارى داده شد ، مدتى بعد حضرت انصارى معذرت خواست و فرزندش سيد مهدى به عنوان مقسّم تعيين شد .
آية اللّه ملا محمّد كاظم خراسانى رحمة اللّه عليه از آن مبلغ مغازهء نانوايى را داير كرد تا طلاب به رايگان نان بگيرند .
دربارهء تحقيق اين موضوع در 27 اكتبر 1938 م روز پنجشنبه محمّد شاه كمبوه نيز بياناتى را ايراد كرده گفت :
« مدتى است كه من در كربلا زندگى مىكنم و اينجا داراى املاك هستم . من نوهء نواب سبحان عليخانم و وى اين رقم را از طريق مرحوم پادشاه غازى الدّين حيدر وقف كرده بود » .
علاوه بر خيريه اوده ، امرا ، نوابان و راجگان شبه قارهء هند هزاران هزار روپيه بهطور ماهانه براى حوزهء علميهء نجف و كربلا و سامرّا وقف كرده بودند .
سبط حسن جائسى ( خطيب اعظم ) 1296 ه ق / 1878 م 1354 ه ق / 1935 م
سيد سبط حسن بن وارث حسين النقوى در سال 1296 ه ق در « جائس بلوك رائى بريلى ، هند » ، به دنيا آمد . تعليمات دورهء ابتدايى را همان جا فرا گرفت ، سپس به لكنهو آمد و وارد مدرسهء ناظميه شد و تحت سرپرستى نجم الحسن به دريافت مدرك ممتاز الافاضل نايل آمد . سپس در محضر سيد باقر درس خواند و مدرك صدر الافاضل را به دست آورد ، مدرك مولوى فاضل را نيز از دانشگاه پنجاب دريافت كرد .
هوش خداداد ، دوستان خوب ، توفيق الهى ، زحمت و شفقت استادان و استعداد او موجب پيشرفت وى شد ؛ هرچه زمان مىگذشت ، موفقتر و معززتر مىشد . تدريس او براى متعلمين افتخارآميز بود .
در عربى و فارسى مهارت داشت و شيوهء بيان و نگارش او مانند اهل همان زبان بود .