تصانيف او عبارتند از : شرح گل كشتى ( فارسى ، خطى ، در كتابخانهء پروفسور مسعود حسن موجود است ) ؛ سلطان التواريخ ( فارسى ، خطى ، 1245 ه ق ، در كتابخانهء دانشگاه پنجاب لاهور و دانشگاه لكنهو موجود است ) ؛ حدائق النجوم ( فارسى ، خطى ، در كتابخانهء پروفسور مسعود حسن ، در لكنهو موجود است و به قول دكتر سيد عبد اللّه اين كتاب را بنا به درخواست محمّد على شاه اوده در سال 1253 ه ق نوشته بوده و داراى پنجاه و شش فصل است و از بهترين كتابها به شمار مىرود ) ؛ ديوان فارسى ، ( چاپى ، لكنهو 1252 ه ق ) .
رجب على ارسطو جاه 1221 ه ق / 1806 م 1286 ه ق / 1869 م
مولانا سيد رجب على بن سيد علىبخش نقوى از سادات پنجگرائين بود ، مولانا در سال 1806 م / 1221 ه ق در « تلوندى » كه منطقهء اجدادى او بود ، به دنيا آمد . در سال 1807 م ديوان « محكمچند » آن ملك را مصادره كرد و سادات جلاى وطن كردند و به « جگراول » رفتند و سامان گرفتند . رجب على در 12 سالگى براى تحصيل علم به لاهور رفت و در آنجا نزد ملا مهدى خطا كه يكى از شاگردان ملا محمد مقيم و او از شاگردان شيخ حر عاملى بود ، كتابهاى اماميه را خواند و در محضر سيد خير شاه علم طب آموخت . بنابراين مىتوان گفت كه در سال 1233 ه ق ملا مهدى عالم شيعهء لاهور بود و سلسلهء شاگردى وى به علامه حر عاملى مىرسيد يعنى رجب على شاه تعليم ابتدايى را در دبستان حر عاملى عليه الغفران آغاز كرد .
در سال 1825 م به مدرسهء دهلى وارد شد و نزد مفتى صدر الدّين درس خواند و در همان مدرسه رياضى هم تدريس مىكرد . در آن زمان بود كه با ملا محمّد باقر دهلوى و ميرزا غالب رابطه برقرار كرد .
در سال 1830 م احتمالا براى كسب اطلاعات مذهبى و مباحثات دينى مدرسهء دهلى را ترك گفت و به شهرهاى مختلف رفت . شايد با صدر الصدور ميروت هم ملاقات داشته و از او استفاده كرده باشد . پس از آن با مولانا حامد حسين روابط نزديك پيدا كرد . از آگره به گواليار و هوشنگآباد و سپس به بهوپال رفت و در آنجا كرم محمد خان ، حاكم ايالت او را مأمور به نوشتن فتوا كرد . بنابراين مىتوان گفت كه مولانا فقه سنى را هم مىدانسته است . سه سال در بهوپال ماند اما از تبليغات دست برنداشت . سرانجام با عبد اللّه بغدادى ، مرشد بيگم صاحبه بهوپال به مباحثه پرداخت . ملا عبد اللّه بغدادى خود را جامع علوم و حافظ صد هزار حديث