علوم دين ، حامى سادات و مؤمنين ، حافظ احكام اللّه مجتهد العصر سيد العلماء » نوشته شده بود و دستور داده بود كه مولانا را با همين القاب ياد كنند .
كار اجراى احكام شرعى را كه سلطان العلماء مولانا سيد محمد شروع كرده بود ، امجد عليشاه نيز آن را قبول كرد و انجام گرفت و سلطان العلماء مسئول امور قضاوت و انتظامات و سيد العلماء مولانا سيد حسين مسئول غير رسمى آموزش شدند و به عنوان رهبران دينى در سراسر كشور شهرت يافتند . پادشاه سكندر جاه ، ابو المنصور ناصر الدّين حضرت سلطان عالم ، محمد واجد « 1 » عليشاه بهادر نيز هميشه با مولانا با خلوص و ارادت رفتار مىكرد .
سلطان العلماء سيد محمد هميشه در تمام امور نظر برادر كوچكش را محترم مىشمرد . وى در اجازهء ممتاز العلماء سيد محمد تقى نوشته است :
السميدع الالمعى و الحبر اللوذعى ، ذى النظر الصائب و الذهن الثاقب ، عالى الكعب فى
هامش
دلير لكنهو به آن حمله جواب دادند . محلهاى به نام مفتى گنج به فاصلهء يكچهارم كيلومتر از گاوگاتآباد است ، بيشتر ساكنينش علما و صلحا هستند . يكبار آقاى لندرز ( مردم اسكاتلند مقيم هند ) براى حمله به مفتى گنج پيروى كردند . مولانا محمّد مهدى صبح آن روز به طرف باغ خود مىرفت . وى وقتى دشمن را ديد به آنان حملهور شد و افراد آنان را كشت و خود نيز تيرخورده مرد ، مولانا محمّد مهدى را در منزل مسكونى خودش دفن كردند . ( مقالهء تحقيق ، ص 334 ) .
( 1 ) - واجد عليشاه هميشه به علما احترام مىگذاشت ، از كودكى همينطور تربيت يافته بود . يكبار در دوران وليعهدى خود كنيزى را بدون اجازهء صاحب او وارد حرم شاهى كرده بود ، صاحب آن كنيز يك رقاصه بود و مىخواست كه او را نيز همپيشهء خود كند ، بنابراين به دادگسترى شكايت كرد ، قاضى رضوان مآب بود ، وى بعد از تحقيق نوشت كه :
« رقيتش به نهج شرعى ثابت گرديده ، وليعهد بهادر را حكم محكم صادر شود كه وى را به مالكهء وى ( صاحب ) حواله فرمايند و به مالكش حكم محكم صادر شود كه وى را به حبالهء نكاح مؤمنى درآورد و پيرامون فجور نگردد » .
به محض رسيدن دستور دادگسترى و مجتهد ، كنيز را حوالهء مالكش كردند . بعد از امجد عليشاه وقتى وليعهد پادشاه شد ، به سلطان العلماء گفت كه اين قضيه را تجديدنظر كند . سلطان العلماء در جواب نوشت : « حلال محمّد صلّى اللّه عليه و آله حلال الى يوم القيامة و حرام محمّد صلّى اللّه عليه و آله الى يوم القيامة » .
( حقايق لكنهو ، ص 32 ، جمادى الثانى 1354 ه ق ) .