آصف خان بود . شاه جهان ( دوم ) مناصب مختلفى به او عطا كرد . وى مورد احترام عالمگير ( شاه ) بود . در سال 1085 ه ق هجدهمين سال جلوس عالمگير به لقب امير خان ملقب گشت و به ايالت بهار ، حكومت يافت .
امير خان در 27 شوال سال 1109 ه ق برابر با 27 آوريل سال 1698 م دار فانى را وداع گفت و در دهلى در مقبرهء پدرش خليل اللّه خان يزدى به خاك سپرده شد .
امير خان فردى مدبّر و شجاع بود و در امور مذهبى سختگيرى مىكرد و براى فضلا و صلحاى ايران پول مىفرستاد .
همسرش ، دختر على مردان خان بود كه در امور سياسى به شوهرش كمك مىكرد . ( ر . ك : مآثر الامراء ، ج 1 ، ص 278 ) .
فرزندان او عبارتند از :
1 - ميرخان كه در زمان بهادر شاه نائب ناظم لاهور بود .
2 - ميرزا جعفر عقيدت خان ( استاندار پتنه ) .
3 - ميرزا ابراهيم رحمت خان .
4 - هادى خان .
5 - سيف خان .
6 - اسد اللّه خان .
امير كاظم حافظ 1286 ه ق / 1863 م 1363 ه ق / 1944 م
حكيم سيد مدد على كاظمى ، طبيب محمد عليشاه - پادشاه لكنهو - بود ( خاندانش با خاندان سلاطين صفويه ايران رابطه داشت ) . بزرگان خانوادهء مدد على از ايران هجرت كردند و به قنوج هند رفتند و سپس به لكنهو آمدند و به پيشرفتهايى نايل گشتند . در سال 1857 م همزمان با انقلاب در لكنهو ، پدر سيد امير كاظم به « نگينه بلوك بجنور » منتقل شد . امير كاظم در ماه صفر 1286 ه ق در نگينه به دنيا آمد . در آن هنگام پدرش سيد امير كاظم رياست قوم را برعهده داشت و مورد احترام مردم نگينه بود .
او به زبانهاى عربى ، فارسى و انگليسى تسلّط داشت . چاپخانهاى براى تبليغات امور مذهبى