از فرزندان او مىتوان سرسيد على امام و سرحسن امام را نام برد .
آثار او عبارتند از : 1 - مصباح الظلم ( چاپى ) 2 - ديوان و كليات اثر 3 - كاشف الحقائق ( اردو ) 4 - مرآة الحكماء 5 - كتاب الاثمار ( به زبان سوئدى ترجمه و به عنوان كتاب درسى دانشگاه نروژ شناخته شده است ) 6 - منظر المصائب ( چاپى ) .
امداد حسين كاظمى 1319 ه ق / 1901 م 1395 ه ق / 1975 م
سيد امداد حسين كاظمى بن عباس على در ماه نوامبر 1910 م در گجرات پنجاب متولد شد .
پدربزرگش سيد رمضان على كاظمى المشهدى زاهد و فقيه بزرگ زمان خود بود . مولانا حشمت على خير اللّه بورى به وى احترام مىگذاشت و به ملاقات او مىآمد . رمضان على به عنوان ذاكر در لكنهو و امروهه مورد توجه مردم بود و او را سلطان الذاكرين مىگفتند . فرزند بزرگش على ، شاگرد علامه غلام الحسنين و از طلاب مدرسهء ايمانيهء لكنهو بود .
مولانا امداد حسين تحصيلات ابتدايى خود را در وزيرآباد ، گوجرانواله و لاهور كسب كرد .
مدارك و اسناد « منشى فاضل » ، « مولوى فاضل » ، « اديب فاضل » و ليسانس را از دانشگاه پنجاب به دست آورد . در زبان گورمكهى ( هندى ) هم مدرك « گيانى » « * » حاصل كرد . موعظههاى او در جمو ، كشمير و پونچه بسيار مورد استقبال قرار گرفت . « راجه حكت ديوسنگى حاكم پونچه » به او خلعت و لقب ابو الفضل ثانى داد . علاوه بر اين ، در آسام ، مدرس ، بنگال ، سىپى ( ايالت مركزى هند ) يوپى ( اتراپرادش ) به تبليغ دين پرداخت .
از علماى لكنهو ، نجف و كربلا اجازههاى اجتهاد گرفت . وى مقالات زياد در روزنامهها و مجلات هندوستان به چاپ مىرسانيد . مجلهء سنّى « صوفى » را اداره مىكرد . ديگر مقالات و اشعار انگليسى او در مجلهء لندن « ويكتورى » و مجلهء « دهلى پست كامريد » به چاپ مىرسيد .
مقالات وى عموما در مجلات شيعه و خصوصا در معارف اسلام لاهور درج مىشد .
مولانا امداد حسين بعد از خدمات و مناصب عالى در پستخانه بازنشسته شد . من او را فردى مقدس و علاقهمند به مطالعه و آگاه از حديث يافتم . كتب حديث از قبيل « كافى » را مطالعه مىكرد و علاقهء خاصى به مطالعهء قرآن مجيد و ترجمه و تفسير آن داشت .
هامش
( * ) - مدرك زبان هندى .