كسب كمال كرد . از استادانى مانند آية اللّه شيخ محمدطه نجفى ، آية اللّه محمّد على رشتى نجفى و آية اللّه سيد محمّد كاظم طباطبايى اجازههاى اجتهاد و نقل روايات گرفت . اين اجازات را سيد وزير على به چاپ رسانيده است و در كتابخانهء من موجود است . آقاى محمدطه نجفى در اجازهنامهء خود نوشته است : « حصلت له ملكة الاجتهاد و قوة الاستنباط فهو من المجتهدين الاعلام الذى يجب على اهل تلك الاطراف اتباع اقواله و اشاره و الراد عليه رادّ على اللّه » اجازهنامههاى ديگر هم حاكى از پاكى نفس و منزلت مقام علمى مولاناست .
بعد از مراجعت از نجف به تبليغ دين و ترويج احكام شريعت مشغول شد . از ماه رمضان تا آخر ماه ذىالحجّه در اللهآباد سكونت داشت . به سبب اخلاق خوب و خصلت مهماننوازى و سخاوتى كه داشت محبوب و دوست همه بود . مىگويند كه از دست شخص بىايمان چيزى نمىخورد و خوراك خودش را هميشه همراه خود داشت .
در سال 1327 ه ق در چك اللهآباد مدرسهء دينيه تأسيس كرد ( اول ژانويه 1906 م ) . مطابق نوشتهء مجلهء « اصلاح كهجوه » در تاريخ 23 ربيع الاول 1350 ه ق وفات يافت .
تصانيف او عبارتند از : زبدة المعارف در اصول دين 2 - وسيلة النجاة فى احكام الصلاة ( اردو ، چاپى ) 3 - الصفائح الابدية فى شرح الوجيزة علامه بهايى ( عربى ، 1305 ه ق ، چاپى ) 4 - خلاصة الطاعات در احكام جمعه و جماعات ( اردو ) 5 - الحاشية الرضية على البهجة المرضية .
امداد امام 1265 ه ق / 1849 م 1353 ه ق / 1934 م
شمس العلماء ، خان بهادر سيد وحيد الدّين بن خان بهادر امداد على در 7 اوت 1849 م در قريهء « بنوره بلوك پتنه ، بهار » متولد شد . وى از فرزندان فيروز جنگ حاجى محمّد سعيد خان ، امير دربار شاه جهان و اورنگ زيب بود و اجداد وى از امراى مغول بودند . پدرش نيز از امراى بزرگ و از دانشمندان معروف بود .
مولانا امداد امام نزد استادان نامور ( بهار ) علوم دينى را فرا گرفت و در علوم جديد نيز كسب كمال كرد . وى در ادبيات ، علم طب ، عقايد ، تقابل اديان و افكار مهارت داشت و به زبانهاى انگليسى و عربى مسلط بود . از فنون شكار و سپاهيگرى اطلاع كامل داشت . كتابهاى زيادى در زمينهء دين و مسايل مختلف نوشت و همه را به زيور طبع آراسته كرد .
وى در ماه رجب 1353 ه ق مطابق ماه اكتبر 1934 م وفات يافت .