اكبر شاه ، سيد 1309 ه ق / 1891 م
نام و نسب اصلى سيد اكبر شاه بدين قرار است :
« سيد على اكبر شاه موسوى دهلوى بن سيد مختار بن سيد محمّد باقر بن سيد جواد بن سيد امير مختار بن ابو الاعلى بن ابو المعالى بن سيد خليل بن ابو الفتح گيلانى ( ر . ك : احوال ابو الفتح ) بن عبد الرزاق گيلانى مصنف مصباح الشريعة و مفتاح الحقيقة » .
حكيم ابو الفتح گيلانى از اركان دربار اكبر به شمار مىرفت . فرزندش خليل استاندار لاهور بود و فرزندان او از لاهور به دهلى و سپس به كشمير و لكنهو آمدند .
سيد اكبر شاه در لكنهو تحصيل كرد و جزو شاگردان خاص سيد العلماء سيد حسين بود . علاوه بر علوم دينى ، ادبيات و طب از فنون خاص او بود و تصور مىكنم كه سيد اكبر شاه از استادان معاصر اجازاتى گرفته باشد . عربى خوب مىدانست و به تاريخ علاقهمند بود .
فرزندان او عبارتند از : حكيم سيد محمّد باقر ، سيد ابو جعفر ، سيد على حسين و دو دختر .
كتاب سبيكة الذهب و معيار الادب در تاريخ از اوست و در آن تذكرههايى دربارهء اجداد و اخلاف حكيم ابو الفتح گيلانى ، نوابان اوده ، علما و رؤساى لكنهو آمده است . اين كتاب داراى 114 صفحه و در حيات مصنف از طرف چاپخانهء اثنى عشرى لكنهو در سال 1309 ه ق به چاپ رسيد .
اكبر سيد 1385 ه ق / 1965 م
مولانا سيد اكبر اهل « چكركوت بلوك كوهات » و عالم و فاضل بزرگى بود . وى تحصيلات خود را در مدرسهء عاليه رامپور تمام كرد . مولانا شيخ جواد حسين مىنويسد كه او در هشتادسالگى در منزل خود تدريس مىكرد .
اكبر على سيد 1300 ه ق / 1883 م
سيد اكبر على حسينى از شاگردان نامور غفران مآب مولانا دلدار على و عالم علوم دين و استاد ادبيات عرب بود .
« ضياء الابصار » ( عربى ) را دربارهء مقتل سيد الشهداء نوشت كه داراى چهارده فصل است و هر فصل را تحت عنوان « تذكره » ذكر كرده است .