است و زن تنها حق انتفاع از آنها را دارد ، و هر وقت يكى از علل عدم استحقاق رخ داد ، شوهر حق دارد آنها را مطالبه نمايد .
مسأله 16 - در صورتى كه زن و شوهر بر سر پرداخت نفقهء واجب با هم اختلاف كنند ، اگر در استحقاق زن به نفقه اتفاق وجود داشته باشد ، و شوهر نيز غايب باشد و يا زن از او كناره گرفته باشد ، قول زن با سوگندش مقدم مىگردد ، و مرد بايست بر ادعاى خود بينه آورد ، حال اگر زن در خانهء شوهر است على الظاهر نفقهء مرد با سوگندش مقدم است و زن بايست نسبت به اثبات مدعاى خود بينّه بياورد .
مسأله 17 - اگر زوجه به صورت رجعى طلاق داده شود ، در حال طلاق هم حامله بوده باشد ، و بعد از وضع حمل ، در مورد زمان طلاق اختلاف حاصل شود ، شوهر مدعى باشد كه قبل از وضع حمل طلاق داده است و در نتيجه با وضع حمل عدهء تو تمام شده است و ديگر حق نفقه ندارى و زوجه نيز ادّعا نمايد كه طلاق بعد از وضع حمل صورت پذيرفته و مرد بايست تا سه ماه و ده روز نفقهء من را پرداخت نمايد ، و هيچكدام نيز بر اثبات اين ادّعاى خود ، بينّهاى نداشته باشند ، گفتهء زن به همراه سوگند مقدم مىگردد ، و اگر سوگند خورد ، كه مستحق نفقه است اما حكم مىشود كه مرد به خاطر اقرارى كه كرده حق رجوع به زن ندارد .
مسأله 18 - در صورتى كه زن از شوهر درخواست نفقه نمايد و زوج نيز مدعى گردد كه فقير است و قدرت بر دادن نفقه ندارد ولى زن قبول نكند كه شوهر فقير است و مدعى شود كه مرد غنى است ، گفته مرد به همراه سوگند او ، مقدم مىشود ، مگر زمانى كه مرد قبلًا متمكن بوده و ادعا نمايد كه اموالم تلف شده است و در حال حاضر فقير شدهام و زن نيز اين گفته را منكر شود ، در اين صورت گفتهء زن به همراه سوگندش مقدّم است و مرد براى اثبات مدّعا بايست بيّنه بياورد .
مسأله 19 - در نفقه دادن ، فقير بودن زوجه و نياز داشتن به نفقه ؛ شرط نيست . و اين كار بر شوهر واجب است حتى اگر همسرش بسيار توانگر و غنى باشد .
مسأله 20 - در صورتى كه شوهر مالى كه براى دادن نفقهء خود و همسرش كافى نباشد ، را نداشته باشد ، مخارج خودش بر مخارج همسرش و مخارج همسرش نيز بر مخارج سايرى مقدّم است . حال اگر مرد چيزى را از مخارج خودش زياد آورد . صرف مخارج همسرش مىكند و اگر مخارج همسرش نيز تأمين گرديد ، اضافهء آن را خرج اقارب خود مىنمايد .
مباحث حقوقى تحرير الوسيلة ( فارسى ) — صفحة 434
مساهمون: السيد الخميني
ص٤٣٤