بود . وقتى ميثم وارد شد ، دست او را گرفت و نزد عبيداللّه بن زياد آورد .
عبيد اللَّه گفت : ميثم ! گفت : بله . گفت : از ابوتراب بيزارى بجوى . ميثم گفت : من ابو تراب را نمىشناسم . گفت : از على بن ابى طالب . ميثم گفت : و اگر نكنم ؟ عبيد اللَّه گفت : در اين صورت به خدا تو را مىكشم . ميثم گفت : بدان ! به من گفته مىشد كه تو مرا خواهى كشت و بر درِ خانهء عمرو بن حريث به دار خواهى كشيد و چون سه روز بگذرد ، از بينى من خون تازه بيرون مىآيد .
فرزند ميثم مىگويد : عبيداللّه دستور داد او را نكشند و بر در خانهء عمرو بن حريث به دار كشند . او در حالى كه بردار بود ، مىگفت : از من بپرسيد . از من بپرسيد ؛ پيش از آن كه بميرم . به خدا سوگند ، حتماً بخشى از فتنههاى آينده را براى شما مىگويم . وقتى مردم از او سؤال كردند و او به ايشان پاسخ گفت ، فرستادهاى از سوى ابن زياد - كه لعنت خدا بر او باد - آمد و با دهنهاى آهنين بر دهانش لجام زد . او نخستين شخصى بود كه بالاى دار بر دهانش لجام زده شد . پس از آن ، كسى را به سوى او فرستاد كه با چاقو شكمش را پاره كرد تا از دنيا رفت و اين پيشگويى ، از نشانههاى امامت اميرمؤمنان عليه السلام بود .
سفارش پيامبر
اسماعيل فرزند عبداللّه بن جعفر ، « 1 » از اميرمؤمنان علىّ بن ابى طالب عليه السلام نقل كرد كه فرمود : پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به من سفارش كرد و فرمود : اى على ! چون از دنيا
هامش
( 1 ) . عبداللّه بن جعفر بن ابىطالب رضى الله عنه - ، پدرش جعفر در راه اسلام شهيد شد ، و پيامبر صلى الله عليه و آله دربارهء او فرمود : خداوند به او دو بال مىدهد كه در بهشت با آنها پرواز مىكند . عبداللَّه از بزرگان بود و برترىاش مشهور و بسيار بخشنده بود . و نخستين فرزند از مسلمانان بود كه در حبشه متولد شد . در سال هشتاد هجرى ( سال جحاف ) در مدينه وفات يافت . ( سفينة البحار ، ج 2 ، ص 126 )