ناصر صورت گرفت و نيز لشكر فراوانى را با وى روانه كرد . ولى آنها پس از بيرون رفتن حميضه از مكه ، وارد آن جا شدند . پس از فرار ، او را تا « خلف » و « خليف » « 1 » تعقيب كردند ؛ او به آن جا پناه برده و سنگر گرفته بود و آنها بر او دست نيافتند . او از آن جا به عراق رفت و راهى خُرابنده شد . ولايت رميثه تا پايان حج سال 717 ه . ق و يا آغاز سال 718 ه . ق ادامه داشت .
حميضه پس از بازگشت از عراق ، والى مكه شد و رُميثه را با موافقت اهالى مكه اخراج نمود و به نخله [ تبعيد ] كرد و گفته مىشود اين تبعيد نيز با موافقت خودش [ رميثه ] صورت گرفت . گفته مىشود او خطبه به نام ملك ناصر را قطع كرد و براى حاكم عراق ابوسعيد بن خُرابنده خطبه خواند . ولى ولايت حميضه ، اين بار چندان طول نكشيد ، زيرا ملكناصر وقتى از كار وى باخبر شد در ربيع الاخر سال 718 ه . ق لشكرى عليه وى تجهيز كرد و به لشكر فرمان داد كه بدون اسير كردن حميضه باز نگردد . ولى آنها به حميضه دست نيافتند و او همچنان فرارى و آواره بود تا اين كه در سال 720 ه . ق به قتل رسيد . « 2 » و هنگامى كه موسم حج سال 718 ه . ق به پايان رسيد فرماندهء لشكر ، يعنى امير بهادر ابراهيمى « 3 » به اتهام كوتاهى در دستگيرى حميضه و رميثه نيز به اتهام موافقت با كارهاى برادرش ، دستگير و به قاهره برده شدند .
پس از آن ، از سوى ملك ناصر ، عطيفة بن ابونمى به ولايت مكه رسيد . در محرم سال 719 ه . ق ملك ناصر او را به همراه لشكرى به مكه فرستاد « 4 » آنها در مكه ، امنيت و عدل و ارزانى را به ارمغان آوردند . ولايت عطيفه بر مكه تا اوايل سال 731 ه . ق طول كشيد ، ولى در برخى سالهاى دههء سى برادرش رميثه نيز در امر امارت بر مكه با او شركت داشت . سپس رميثه به دنبال رسيدن لشكرى كه ملك ناصر در پى كشته شدن اميرخازندار در مكه در چهاردهم ذىحجه سال 730 به آن جا گسيل داشت ، به تنهايى
هامش
( 1 ) . شايد همان روستايى باشد كه « ذىحليفه » نام دارد و در نزديكى مدينه منوره قرار دارد و امروزه آن را « ابيار على » مىنامند .
( 2 ) . الدرر الكامنه ، ج 2 ، ص 81 .
( 3 ) . همان ، ج 1 ، ص 498 ، رقم 1360 .
( 4 ) . همان ، ج 2 ، ص 456 .