وقتى قبيلهء كنانه كه ميان دشت بودند چنين ديدند ، به سمت قريش گرايش پيدا كردند و جاى خود را ترك گفتند و با اين كار ، درگيرى به آنها نيز كشيده شد و هفتاد نفر از جنگجويان ايشان ، كشته شدند ، و برخى گفتهاند وقتى خاندان بكر بن عبدمناة ، اين صحنه را ديدند رئيس آنها براى بقاى قوم خود ، پيش قدم شد و آنان را كه به آن رخم مىگويند ، جدا از ديگران قرار داد و گفت : آنها را به اين جا بخوانيد ، بسيار مايلم كه حتى يك نفر از ايشان ، فرار نكند . روز شطيمه ، روز پيروزى هوازن بر كنانه بود و از قريش كسى - كه نامدار باشد - كشته نشد و آخر روز [ قريش ] از بنىبكر [ عده زيادى را ] به قتل رساندند .
نبرد عَبْلاء
ازدى به نقل از محمد از ابوعبيده چنين نقل كرده است : هر دو گروه گرد آمدند و در عبلاء - كوهى در كنار عكاظ - به هم رسيدند . رؤساى ايشان همان كسانى بودند كه در روز شطيمه رياست داشتند در اين روز نيز هوازن بر كنانه پيروز شدند .
نبرد شَرِب
همچنين ، ازدى از محمد از ابوعبيده چنين نقل كرده است : آن گاه هر دو گروه در روز دوم بر [ كوه ] قرن الخيول گرد هم آمدند و در شَرِب از عكاظ با هم درگير شدند .
رؤساى ايشان همان رؤساى قبل بودند روزى بزرگتر و پراهميتتر از آن روز ، وجود ندارد ؛ در آن روز ابنجدعان يكهزار نفر را بر يك هزار شتر با خود همراه كرد . آنها با هم درگير شدند و دو روز متوالى هوازن بر كنانه پيروز شدند يكى روز شطيمه و ديگرى روز عبلاء و بيم آن داشتند كه باز هم مغلوب شوند ، از اين رو بااحتياط برخورد كردند .
بنىاميه و بنىمخزوم ، خويشتندارى و صبر پيشه كردند خاندان عبدمناة بن كنانه نيز صبر كردند تا اثر شكست ايشان در روز شطيمه زدوده شود . قبايل نضر و ثقيف نيز خويشتندارى و صبر پيشه كردند ، چرا كه در عكاظ كه شهر ايشان به شمار مىآمد ، اموال و نخلهايى داشتند . آنها در آنجا تا شام جنگيدند و شكست خوردند . ازدى در ادامه