باب سى و چهارم : در بيان اخبار فجار « 1 » و حبشىها
نبرد فجار
در سيرهء ابناسحاق ( تهذيب سيره ابنهشام ) روايتى از بكايى به نقل از ابنهشام آمده كه مىگويد : « وقتى رسول خدا صلى الله عليه و آله به چهارده سالگى يا - آن گونه كه ابوعبيده نحوى به نقل از ابوعمرو بن علاء گفته - به پانزده سالگى رسيد ، جنگ فجار ميان قريش و همراهان ايشان از خاندان كنانه [ از يك سو ] و خاندان قيس بن عيلان [ از سوى ديگر ] در گرفت و كسى كه اين جنگ را شعلهور ساخت ، عروة الرّحال بن عتبة بن جعفر بن كلاب بن ربيعة بن عامر بن صعصعة بن معاوية بن بكر بن هوازن بود كه دخترك يتيمى را در پناه نعمان بن منذر قرار داد ، برّاض بن قيس كه يكى از خاندان ضمرة بن بكر بن عبدمناة بن كنانه بود به او گفت : آيا از دست كنانهاىها به او پناه دادهاى ؟ گفت : آرى ، از دست آنها و همهء مردم . در پى اين سخن ، عروة الرّحال و برّاض ، به جنگ با يكديگر برخاستند و در اين نبرد تن به تن در « تَيْمَن » در ذوطلّال « عروه » غافل شد و « برّاض » بر وى حملهور شد و او را در ماه حرام به قتل رساند و به خاطر همين اين درگيرى را « فجار » نام نهادند و « برّاض » در اين باره سروده است :
هامش
( 1 ) . منظور در اين جا ، فجار چهارم است كه پيامبر صلى الله عليه و آله نيز ناظر آن بود پيش از آن سه فجار اتفاق افتاده بود اولين آنها ميان كنانه و هوازن و دومى ميان قريش و هوازن و سومى ميان كنانه و هوازن درگرفت ( مراجعه كنيد به : العقد الفريد ، ج 5 ، ص 3 - 251 ؛ الاغانى ج 22 ، ص 54 به بعد ) .