پلّه ، از پلههاى صفا كه به زمين نزديكتر است و روبهروى سه طاق صفا قرار دارد ، 22 ذرع آهنى است .
نووى يادآور شده است كه : پهناى پلههايى كه در صفا قرار دارد ، حدود پنجاه پا ( فوت ) است . ازرقى نكاتى دربارهء پلههاى صفا و مروه آورده كه ذكر آنها خالى از لطف نيست . او در روايتى از خود مىگويد : جدّم احمدبن محمّد گفته است : صفا و مروه يكپارچه بوده و كسى كه به سعى مىپرداخت ( بدون هيچ مانعى ) از صفا به مروه مىرفت و بنا يا پلهاى در اين فاصله وجود نداشت تا اينكه در زمان خلافت ابوجعفر منصور عباسى ، عبدالصمدبن على پلههاى آنجا را بنا كرد كه تا به امروز وجود دارد و او نخستين كسى بود كه پلهها را ساخت . پس از آن و در زمان مبارك طبرى در زمان خلافت مأمون ، آهك اندود شد . ازرقى يادآور شده است كه تعداد پلههاى صفا چهارده عدد است « 1 » و ابنجبير نيز تعداد پلههاى صفا را چهارده عدد ذكر كرده است « 2 » و نووى مىگويد كه پلههاى صفا يازده عدد است . « 3 » علت اين اختلاف نيز در آن است كه روى پلهها را خاك مىگيرد و زير خاك مدفون مىشوند و گمان نمىكنم ( نووى ) تعداد پلههايى را كه ذكر كرده به چشم ديده باشد ، بلكه از ازرقى و ديگران بازگو كرده است ؛ زيرا بعيد است كه از زمان نووى تا به امروز آن قدر زمين بالا آمده باشد كه اين تعداد پله مدفون شده باشند . و اين مطلب از پاسخ سليمان بن خليل به ابىحفص بن وكيل از شافعىها كه بالا رفتن بر صفا و مروه را واجب دانسته است ، مورد تأييد قرار مىگيرد . او علت وجوب اين كار را در اين مىداند كه تنها با بالا رفتن مىتوان فاصله آنها را طى كرد و اين پيش از پر شدن دره ميان آنها بود ؛ زيرا پلهها در آن زمان زياد بود و دره آن چنان گود بود كه بايد پلههاى زيادى طى مىشد تا كعبه به چشم مىآمد تا جايى كه گفته مىشد مهتران ايستاده در محل سعى
هامش
( 1 ) - و پلههاى مروه پانزده تاست . نك : اخبار مكه ، ج 2 ، ص 119 و در رحلهء ابنجبير ص 84 : پلههاى مروه ، پنج عدد است .
( 2 ) - رحلهء ابنجبير ، ص 84
( 3 ) - تهذيبالاسماء و اللغات ، ج 1 ، ق 2 ، ص 181