افزوده است ، محل وقوف در عرفه را و احتمالًا وسط آن را مشخص ساخته است و چه بسا سخن او كه از عُرَنَه نام برده ، به عَرَفَه تغيير يافته و گمان رفته كه عرفه ( به فاء ) غلط است ، در حالى كه چنين نيست و همان عرفه است و استدلال او نيز تأييدى بر همين نكته است .
گفتنى است حدّ عرفه از سمت مكه ، كه چنين اختلافى در آن وجود دارد ، در حال حاضر كاملًا روشن است و آن دو نشان ميان « علمين » است كه حد حرم از سوى عرفه را نشان مىدهد ، كه پيش از اين ، سه نشان ( علم ) بوده كه يكى از آنها در طرف « مغمّس » افتاده است كه جاى آن هنوز وجود دارد و من در همانجا سنگى افتاده ديدم كه روى آن نوشته شده بود : شاهزاده سپهسالار بزرگ مظفرالدينبن زيدالدين حاكم اربل مأمور اميرالمؤمنين ، فرمان بناى اين سه نشان را در فاصلهء انتهاى سرزمين عرفه و وادى عُرَنه صادر كرد و حُجّاج خانه خدا حق ندارند تا پيش از غروب آفتاب ، از اين نشانها ، فراتر روند و اين در تاريخ شعبان 605 بوده است . و مانند همين نوشتهء سنگى را بر روى سنگ ديگرى كه در كنار يكى از آن دو علمِ ( نشان ) ديگر افتاده بود ، ديدم . بر اين دو عَلَم نوشته شده است : « فرمان بناى دو نشان عرفات » و آنگاه نويسنده افزوده است : « اين فرمان از سوى مستظهر عباسى است » و سپس مىگويد : « در سال 634 انجام شد » .
فاصلهء ميان باب بنىشيبه تا اين دو عَلَم ( نشان )
از باب بنىشيبه تا عَلَمينِ ( دو نشان ) ياد شده 40381 ذرع و شش هفتم ذرع دستى است ، البته بر حسب ميل و با فرض اينكه هر ميل برابر با 3500 ذرع مىباشد ، يازده و نيم ميل و يكچهارمِ يك هفتم ميل به اضافهء شش ذرع و شش هفتم ذرع مىشود . از باب معلّاة تا عَلَمينِ ياد شده 38254 ذرع و شش هفتم ذرع دستى و به اعتبار هر ميل 3500 ذرع برابر با ده ميل و چهار پنجم ميل و يك دهم و يك پنجم يك هفتم ميل به اضافهء چهار ذرع و شش هفتم ذرع دستى است . ما در اصل اين كتاب اندازههاى ياد شده از باب معلّاة و باب بنىشيبه را بر حسب هر سه اندازه ميل بيان كردهايم .