سال 771 سقوط كرد ، ولى به كسى آسيب نرساند و بنّاها در موسم حج همان سال براى بازسازى آن دست به كار شدند و كار بناى آن در محرم سال 772 به پايان رسيد . منارهء باب بنىشيبه در زمان سلطان ملك ناصر فرجبن ملك ظاهر برقوق و در پى فرو افتادن آن در آخر شعبان سال 809 مورد مرمت قرار گرفت . اين كار در سال 810 شروع شد تا آخر ذىقعدهء سال بعد به پايان رسيد و بناى زيبايى گرديد .
فاكهى از چهار منارهاى كه در چهار گوشهء مسجدالحرام قرار دارند ، نام برده و از منارهء باب بنى سهم شروع كرده است . پس از آن به منارهء باب حَزْوَره و سپس به منارهاى كه نشان پاى سعىكنندگانى است كه در آنجا به هروله مىپردازند . پس از آن به منارهء باب بنىشيبه مىپردازد .
فاكهى يادآور شده است كه در منارهء باب بنىسهم « صاحب الوقت » مكه به اذان مىپردازد . منظورش از « صاحب الوقت » - چيست ، خدا بهتر مىداند - احتمالًا همان كسى است كه امروزه به آن « رئيس اذانگويان » مىگويند كه البته با آنچه امروزه متداول است ، مغايرت دارد ؛ زيرا در حال حاضر منارهء « صاحب الوقت » همان منارهء باب بنى شيبه است .
فاكهى يادآور شده است كه بر بالاى منارهء باب حزوره در ماه رمضان مؤذّن به ( دعا و ) مراسم سحر مىپردازد و اشارهاى نكرده كه در منارههاى ديگر نيز چنين مىكنند و اين نشان مىدهد كه اين مناره اختصاص به همين امر داشته است . حال آنكه امروزه ( اذانگوها ) در هر پنج منارهء مسجدالحرام ، ( در ماه رمضان ) اذان مىگويند .
ازرقى و فاكهى از اين جهت اشارهاى به منارهء پنجم در « افزودهء دارالندوه » نكردهاند ، چون بعد از ايشان ، ساخته شده است .
اين بخش را با شمار منارههايى كه در مكه و اطراف آن - ولى خارج از مسجدالحرام قرار دارند و در آنها اذان گفته مىشود - به پايان مىبريم . فاكهى از اين منارهها ياد كرده است . متن سخن وى از اين قرار است : « تعداد منارههايى كه بر كوههاى مكه قرار دارند » مردم مكه در گذشته بر سر كوهها اذان نمىگفتند و تنها در مسجدالحرام
شفاء الغرام بأخبار البلد الحرام ( فارسى ) — صفحة 437
مساهمون: محمد مقدس
ص٤٣٧