چوبهايى كه افتاده بود ، در جاى خود ؛ يعنى در سمت شرقى و نيز يمانى و غربى و در طرف شامى نزديك باب الدريبه و روبهروى عطيفيه كار گذاشته شد و سقف آن بر جاى خود باقى ماند و با گچ و آهك تقويت شد .
در طرف شامى ، روبهروى باب دار الصحابه ، در رواق وسط ، ستونى از سنگ مرمر بود كه با آهن و سرب بسته شده بود . اين ستون برداشته شد و به جاى آن ستونى از سنگ مرمر يكپارچه قرار داده شد كه يكى از دو استوانهاى بود كه در برابر بابالجنائز قرار داشت . در اين طرف و در رديف اول از وسط مسجد ، تعداد هفت طاقِ قوسى ساخته شد و در همين طرف در انتهاى طاق روى دكهء منسوب به ابىسعودبن ظهيره فقيه نيز چندين طاق قوسى و در كنار آن به طرف باب دارالصحابه نيز طاقهاى قوسى ديگرى ساخته شد و اين بناها از بالا و پايين محكم گرديد و زيباسازى شد .
ديگر از مواردى كه در اين قسمت ساخته شد ، تعداد هشت طاق قوسى در طاق دوم و سه طاق در رديف بعد از آن و پس از محكم كردن ستونهاى زير آن ، هفت طاق رديف اول از وسط و تعداد هشت طاق قوسى در رديف بعدى و سه تا در رديف آخر ساخته شد . دو طاق قوسى نيز در برابر بابالجنائز و آستانهاى براى بابالمجاهديه ساخته شد و درهايى در مسجدالحرام ؛ از جمله دو در براى بابالجنائز و سه در براى بابالعباس و درِ وسطى بابالصفا و بابالصحابه و بابالزيادة المفرد ، مورد بازسازى قرار گرفت و قسمتهايى از درهاى مسجد ( الحرام ) و سقفهاى آن تعمير گرديد و همه يا بيشتر آنها در سال 826 با آهك سفيد شد . و مدتى پيش از آن ، در سال 825 و به دستور امير زينالدين مقبل انجام گرفته بود .
ابعاد و اندازههاى مسجدالحرام ، پيش از توسعه
ازرقى در روايتى كه سند آن به وى مىرسد ، مىنويسد : اندازهء مسجدالحرام يكصد و بيست هزار ذرع مربع است و اندازهء طول مسجدالحرام از باب بنى جمح تا باب بنى هاشم - كه عَلَم سبز روبهروى دار عباسبن عبدالمطلب در آنجا قرار دارد - 404