اين بود آنچه علما در ترجيح حديث بلال ( در تأييد نماز پيامبر صلى الله عليه و آله در كعبه ) نسبت به حديث مخالف آن و نيز در جمع ميان اين دو حديث مختلف و علّتِ ترجيحِ آن گفتهاند .
از ديگر علل ترجيح حديثِ مربوط به نماز خواندن پيامبر صلى الله عليه و آله در كعبه ، آن است كه به عقيدهء من ، كعبهء معظمه از نظر استحباب تحيّت براى كسى كه وارد آن مىشود ، مهمتر از مسجدالحرام است . و تحيّت مسجدالحرام ، طواف يا نماز در آن است و طواف كعبه از داخل كه غير مشروع است ( و امكان ندارد ) پس همچون ديگر مساجد ، تنها نماز مىماند كه مىتوان به عنوان تحيّت ( سلام و احترام ) در آن به جاى آورد ، حال چگونه مىتوان پذيرفت كه پيامبر صلى الله عليه و آله پس از آن مدت طولانى كه به كعبه نيامده بود - يعنى از زمان هجرت به مدينه تا آن زمان ، كه هشت سال فاصله است - و با وجود مكث زياد آن حضرت صلى الله عليه و آله در ورود به كعبه ، نماز به جاى نياورده باشد ؟ ! چه ، از حديث ابنعمر در داستان ورود پيامبر صلى الله عليه و آله و همراهان به كعبه بر مىآيد كه آنان مدتى را در آنجا گذراندند . نووى حتى قيد « مدّتى طولانى » را آورده است .
در « صحيح » بخارى به نقل از ابنعمر ، در روايت نافع آمده استكه پيامبر صلى الله عليه و آله در روز فتح مكه و هنگامىكه وارد كعبه شد ، يك روز تمام را در آن سپرى كرد و ماندن طولانى در يك جا ، مستلزم نشستن در آنجاست و بسيار بعيد است كه پيامبر صلى الله عليه و آله در اين ورود خود به كعبه ، در آن بنشيند و نماز نگزارد ، زيرا آن حضرت از اين كه كسى وارد مسجد شود ، بى آن كه نماز بگزارد ، نهى فرمود است .
از جمله مواردى كه نماز خواندن آن حضرت صلى الله عليه و آله در كعبه را ، تأييد مىكند ، بستن در كعبه به روى خود - بنا بر خبر وارده در صحيحين « 1 » و جاهاى ديگر - است ، كه حكمت
هامش
( 1 ) - نك : بخارى ، ج 3 ، ص 371 - 372 در الحج ، باب إغلاق البيت و باب الصلاة فى الكعبة و فى القبلة ، باب قولاللَّه تعالى : واتخذوا من مقام ابراهيم مصلى و فى المساجد باب الابواب و الغلق للكعبة والمساجد ، و فى سترة المصلى ، باب الصلاة بين السوارى فى غير جماعة و فى التطوع ، باب ماجاء فى التطوع مثنى مثنى ، فى الجهاد باب الردف على الحمار ، و فى المغازى ، باب حجة ، الوداع ؛ صحيح مسلم ، شمارهء 1329 فى الحج ، باب استحباب دخول الكعبة الحاج و غيره .