ابونجيح روايت شده كه معاوية بن ابىسفيان كسى را مأمور عطر زدن كعبه در هر نماز كرد و خود در موسم حج و نيز در رجب براى كعبه مجمر و خَلوق « 1 » مىفرستاد و « عبيد » را مأمور اين كار كرد و پس از آن واليان از او پيروى كردند . « 2 » همچنين در تاريخ ازرقى روايتى آمده است كه عبداللَّه ابن زبير خانه كعبه را هر روز با يك رطل مجمر خوشبو مىكرد و در روزهاى جمعه دو رطل مجمر به كار مىبرد . « 3 » محبّ طبرى مىگويد : مجمر ، عود است و خلوق ، عطرى معروف كه از زعفران و ديگر انواع عطرها تهيه مىشود و بيشتر به زردى و سرخى مىزند . وى مىافزايد : امام ابوعبداللَّه حليمى گفته است : از سعيدبن جبير روايت شده كه از عطر كعبه براى درمان بيماران استفاده مىشد . و گفته است : عطا مىگويد : وقتى كسى از ما مىخواست از آن عطر شفا گيرد ، عطرى از پيش خود مىآورد و به كعبه مىماليد و بدان شفا مىيافت . و گفته است : عطا گويد : وقتى كسى از ما مىخواست شفا گيرد عطرى از پيش خود مىآورد و آن را به حجرالأسود مىماليد و بر مىداشت . اين مطالب را ابنالصلاح در « منسك » خود آورده است .
نووى نيز يادآور شده است كه جايز نيست از عطر كعبه - چه براى تبرك و چه به قصد ديگر - چيزى برداشته شود و هركس چيزى از آن برداشت ، بايد بازگرداند و اگر براى تبرك بخواهد ، بايد عطرى از خود بياورد و بر آن بمالد و بردارد .
نامهاى كعبه
كعبهء معظمه نامهاى متعددى دارد ؛ از جمله : كعبه ، مكه ، بيتالحرام ، بيتالعتيق ، قادس ، نادر ، « 4 » و قرية القديمه كه سه نام آخرى در تاريخ ازرقى آمده است . كعبه را به
هامش
( 1 ) - نوعى بوى خوش كه بيشتر زعفران در آن به كار رفته است .
( 2 ) - اخبار مكه ، ج 1 ، ص 254
( 3 ) - همان ، ص 257
( 4 ) - در اخبار مكه « ناذر » با ذال آمده است ، ج 1 ، ص 280