مالكى اين حديث را به همين صورت در مناسك خود آورده است . از سلمان فارسى نيز نقل شده كه پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : هركس در يكى از حرمين بميرد ، مستوجب شفاعت من مىگردد و روز قيامت در شمار امان يافتگان خواهد بود . ابنجماعه اين روايت را نقل كرده است .
بخشى از فضايل مردمان مكه
در كتاب « النسب » زبيربن به كار ، قاضى مكه ، و در جاهاى ديگر حديث عمرو بن شعيب ، به نقل از پدرش ، از جدش روايت شده كه گفت : پيامبر صلى الله عليه و آله عتاب بن اسَيد را به مكه گسيل داشت و به وى فرمود : آيا مىدانى تو را نزد چه كسانى مىفرستم ؟ تو را نزد اهل خدا مىفرستم ! و در روايتى در تاريخ ازرقى آمده است كه عمربن خطاب ، نافعبن عبدالحارث خزاعى ، كارگزار خود در مكه را عزل كرد ؛ زيرا در حالى كه خود مشغول خواندن كتاب خدا بود ، عبدالرحمانبن أبزى - خدمتكارش - را عهدهدار مردم مكه كرده بود . « 1 » به خط يكى از دوستان مطلبى ديدم كه از نوشتهء شيخ ابوالعباس مَيُورقى ، نقل كرده كه ابلهان مكه سياهى لشگر بهشت هستند . ميان دو تن از علما در حرم ، در مورد تفسير اين حديث و سند آن ، درگيرى لفظى شد . كسىكه حديث و مفهوم آن را تكذيب مىكرد ، دچار ضربهاى از ناحيهء بينى شد و بينىاش كج گرديد ؛ به او گفتند : به خدا سوگند كه ابلهان مكه از اهلبهشتند ، ابلهان مكه از اهل بهشتند ، ابلهان مكه از اهل بهشتند ! لرزه بر اندامش افتاد و به سراغ كسى رفت كه با او بحث و مشاجره مىكرد و از علماى زمان خود بود و اعتراف كرد كه درآنچه نمىدانستم و به منمربوط نبوده ، سخنگفتم ( و پوزش خواست ) .
به من گفتهاند مردى كه منكر حديث بوده ، امام تقىالدين محمدبن اسماعيلبن ابىالصيف يمنى شافعى مفتى و ساكن مكه بوده كه مىگفت : در حديث ( به جاى سفها ) بايد « اسْفى » به معناى كسانى باشد كه به دليل كوتاهى نسبت به وظايف خويش در مكه
هامش
( 1 ) - اخبار مكه ، ج 2 ، ص 151