مندرس نمىشود و شگفتىهايش به پايان نمىرسد ؛ همانى است كه اگر جبارى آنرا ترك گويد خداوند پوزهاش را به خاك مىمالد و هركس هدايت را جز در آن بجويد ، خداى او را گمراه مىسازد . ريسمان محكم الهى و صراط مستقيم اوست ؛ همانى است كه هركس بدان عمل كند پاداش يابد وهركس بدان حكم كند ، عدالت پيشه كرده و هركس بدان فراخواند به راه راست فراخوانده است . » قرآن و نخستين اصل در تشريع احكام اسلامى از نظر اماميه - همچون ديگران - چنين است .
دوم : سنت
مسلمان شيعى در مورد پاىبندى به سنت رسول خدا ( صلى الله عليه و آله و سلم ) با مسلمان سنى اختلافى ندارد و همهء مسلمانان متفق القولاند كه سنت ، دومين سرچشمهء شريعت بهشمار مىرود . ميان هيچ دو مسلمانى در اينكه قول و فعل و تقريرات پيامبر اكرم ( ص ) سنتى است كه حتماً بايد بدان پاىبند بود ، اختلافى وجود ندارد ، ولى بايد دانست كه ميان كسانى كه در دورهء رسالت به طورمستقيم از پيامبر اكرم ( ص ) شنيده و كسى كه حديث شريف نبوى به واسطه يا واسطههايى به وى رسيده ، تفاوت است . مسئلهء اطمينان از صحت روايت و اعتماد به آن ، از همين نكته ناشى شده است .
ديدگاهها نيز در اين مورد متفاوت است . اين تفاوت و اختلاف در راههاى رسيدن به سنت و نه در اصل آناست و اين همان چيزى است كه گاهى ميان اهل سنت و شيعه ، مطرح شده است . اختلافها صغروى است و در كبرى نيست . يعنى در اينكه آنچه از پيامبراكرم وارد شده بايد مورد استفاده قرار گيرد اختلافى نيست و اختلاف در آناست كه آنچه روايت شده واقعاً از سوى پيامبر اكرم هست يا خير ؟
وقتى از پيشوايان مذاهب مختلف در برخى مسائل با وجود نزديكى نسبى دورهء ايشان به ما ، دو روايت يا روايات متعددى نقل مىشود و اگر از امام على - كه نزد شيعيان امام منصوب و از نظر اهل سنت از پيشوايان مذهبى است - در مسائل اختلافى ، دو روايت مختلف نقل مىشود كه يكى مورد قبول اهل سنت و ديگرى پذيرفته شدهء شيعه است و اگر ما در پى اطمينان از سخنان پيشوايان و آنچه از ايشان