قصيده او ( امام رضا ) را مورد ستايش قرار دادند از جمله ابو نواس شاعر قصيدهاى در مدح ايشان سرود كه در آن آمده بود :
- به من گفته شده كه شاعرترين مردم ( بدون استثنا ) هستم در همهء رشتههاى سخن .
- ترا از گوهر سخن آنچنان بدايعى است كه هر كس آن را بدست آورد ، در بدست آورده است .
- حال براى چه از مدح فرزند موسى خوددارى مىكنى داراى آنچنان خصالى است كه در وى گرد آمدهاند .
- گفتم مرا ياراى مدح امامى نيست كه جبرئيل ، خدمتكار پدرش بود .
مأمون به خاطر اين ابيات همان جايزهاى به او داد كه به ديگران داده و او را بر آنها برترى بخشيد و روزى در حالى كه خارج از خانهء خود بود امام را ديد و اين ابيات را سرود :
- اگر چشمى پس از مدتى به جمالت روشن شود و ترديدى در تو داشته باشد دل ، به تو اطمينان مىيابد .
- و اگر گروهى به سوى تو آيند ديدارشان چنان رهنمونى است كه هر سوارهاى بدان راه مىيابد .
و آنچنان كه در عيون اخبار الرضا آمده اين ابيات نيز در مدح امام متعلق به اوست :
- پاكانند كه لباسهايشان پاكيزه است و هر جا كه به ياد آورده شوند ، بايد بر ايشان درود فرستاد .
- هر كس به هنگامى كه نسبتش مىدهى ، علوى نباشد در اين گيتى ، چه افتخارى دارد .
- خداوند از همان هنگام كه خلق را آفريد شما اى آدميان را برترى داد و برگزيد .
- ملأ اعلى شما هستيد و علم الكتاب و هر آنچه در سورهها آمده ، نزد شماست .
برخى در نسبت اين شعر به ابو نواس كه به گستاخى و عياشى شهرت داشت ، ترديد دارند زيرا او به سال 195 يعنى پنج سال يا بيشتر - پيش از آنكه امام رضا به ولايتعهدى گمارده شوند - وفات يافته است ولى امكان دارد كه او اين اشعار را پيش از اين مناسبت سروده باشد .
به دنبال اين امر ، خيل شعرا به مدح و ستايش او پرداختند برخى با انگيزهء عشق و
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 404
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٤٠٤