امام با حكام زمان خويش
امام موسى بن جعفر ( ع ) مدت بيست سال از زندگى پدرش را درك كرد و در آخرين بخش از آن ، شاهد برخورد آن حكامى بود كه تا ديروز ، نسبت به آنچه بر آل على ( ع ) رفته و ستمها و رنجها و كشتار و تعقيب و پيگردى كه روا شده بود ، تظاهر به همدردى مىكردند او برخورد آنها با پدرش كه كارى به خلافت و سياست نداشت و تنها به دفاع از اسلام و نشر تعاليم آن كمر همت بسته بود ، و نيز با علويهايى كه طاقت تحمل ستم و طغيانشان را نداشتند و هرازگاهى از بيم جان خود و در دفاع از شكنجهشدگان و مستضعفين ، ديده بود و تلخى و درد و رنج آن حوادث دردناكى كه جان بسيارى از ايشان را گرفته بود ، حس كرده بود و پدرش را ديده بود كه همواره با رويارويىهاى منصور و تهديدهاى وى گاهى به قتل و گاهى به زندان ، مواجه بود و تمامى دستگاه خود را در خدمت به كنترل او در همه حال ، گرفته بود . تا جايى كه ناگزير شده بود در مورد اظهار امامت ، جريان را حتى از شيعيان نيز پنهان دارد و جز گروه اندكى از ياران خاص خود كه به رازدارى و برحذر بودن از جاسوسان منصور و دار و دستهاش كه در همه جا پراكنده بودند سفارششان كرده بود ، كسى را در جريان آن قرار ندهد .
آن حضرت امامت خود را كه به مدت سى و پنج سال در اين فضاى سراپا كينه و نفرت و دشمنى با اهل بيت ، به درازا كشيد بدين گونه آغاز كرد و لذا و آنچنان كه روايت هشام بن سالم كه در بخشهاى پيش از آن ياد كرديم اشاره دارد همواره مراقب بود و جز از نزديكان انگشتشمارى كه دشوارى اوضاع را درك مىكردند و مىدانستند