روى مىآورند .
او همچنان اين سفارش را بر دوستان خود تكرار و تأكيد مىكند . در روايتى از آن حضرت آمده كه فرمود : تقواى خدا ، پاكدامنى ، اجتهاد و راستى گفتار و اداى امانت و حسن اخلاق و حسن همسايگى را فراموش نكنيد و همواره با عمل خود ( و نه با زبان ) مبلغان خود باشيد .
و ابن ابى يعفور مىگويد : امام جعفر بن محمد صادق ( ع ) را شنيدم كه به يارانش مىفرمود : با جز زبان خود ، راهبر مردم باشيد تا اجتهاد و راستى و پاكدامنى را به چشم از شما ببينند .
امام صادق عليه السلام از مبلغان مىخواست تا كردار و گفتار را با هم درآميزند و گفتههايشان تصويرى از كردههايشان باشد زيرا اين گونه برخورد بيشترين تأثير را دارد و از جمله موفقترين شيوهها براى انجام نبردى است كه با ستم و ستمگرى در اشكال مختلف آن و در كنار ستمديدگان و رنج ديدگانى است كه از سياست آن نابكاران مسلط بر امت كه به عنوان دين و اسلام كمر به ويرانى هر آنچه به اسلام كمترين پيوندى دارد بسته بودند ، مىباشد .
امام صادق ( ع ) حكومت امويها را در زشتترين و خشنترين شكل خود درك كرده بود ، او هرازگاهى از كشتار و زندان و تعقيب و پيگردى را كه نسبت به شيعيان پدرانش و صلحاى مسلمانان روا مىشد ، باخبر مىگرديد و كشتار و شكنجهاى را كه متوجه عموزادگان و اهل بيت خود مىديد و درمىيافت كه اينها همه تنها بدين خاطر است كه آنان مبلغان حق هستند و به نيكى دعوت مىكنند و از زشتى ، بازمىدارند ، آن حضرت بدبختى وارد بر همهء امت را كه از ظلم و جور حكام نالانند و از مالياتهايى كه همه هستى آنها را به تاراج مىبرد و درآمدشان را به يغما مىكشاند به ستوه آمدهاند ، درك مىكرد و متوجه بود كه در اين فضاى آميخته با هرج و مرج و فساد و بازيچه - قرار دادن سرنوشت و كرامت امت ، جايى براى اجراى عدالت و مساوات در حق ، وجود ندارد .
امام بخشى از زندگى خود را دردناكانه در غم سرنوشت اسلام و بدبختيها و فجايعى كه بر مسلمانان روا مىشد ، گذراند و در عين حال در جهت نجات آنها از اين وضع ، راهى نمىيافت لذا مصمم شد انقلابى را تدارك بيند و خود آن را عليه ظلم و طغيان و انحراف ، رهبرى كرد ولى اين انقلاب همچون ديگر شورشهايى كه هر از چند
سيرة الأئمة الاثني عشر ( ع ) ( زندگانى دوازده امام ع ) ( فارسي ) — صفحة 246
مساهمون: هاشم معروف الحسني
ص٢٤٦