« وَ لا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ »
و ايمان به خدا و روز قيامت نياورده . اين قسمت مخصوص كفار است يعنى كسى كه به يگانگى خدا و به قيامت و پاداش ايمان ندارد ، بعضى گويند اين قسمت براى منافقان است نه كفار زيرا كافر ، علناً و آشكارا كفر خود را ابراز ميدارد و رياء ندارد و اين ، منافق است كه دو شكل و دو رنگ و قيافه دارد .
كسى كه ريا كند در حد كفر و يا نفاق است .
« فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوانٍ عَلَيْهِ تُرابٌ »
مانند سنگى است صاف كه بر آن خاكى باشد
« فَأَصابَهُ وابِلٌ »
پس بارانى تند و شديد بر آن برسد
« فَتَرَكَهُ صَلْداً »
پس آن را به صورت سنگى سخت و صاف باقى گذارد .
در اين آيه فعل منافق و منتگذار تشبيه شده است به آن سنگ صاف كه باران آنچه بر روى آن بوده از بين برده است كه هيچكس نميتواند بار ديگر آن گرد و خاك را برگرداند همچنين وقتى شخص منتگذار صدقهاى را داد و همراه آن منت گذارد پس صدقه خود را به صورتى درآورده كه همه فوائد و آثار صدقه را نابود نموده و ديگر راهى براى بازگرداندن آن فائدهها نيست زيرا هر كارى به همان نيت كه انجام شده سزاوار پاداش و يا كيفر مىباشد و اگر بهنگام عمل ، نيت براى رضاى خدا نباشد و براى غرضهاى ديگرى انجام يابد ديگر راهى براى تلافى و جبران كردن آن نيست .
و با بيان بالا كه گفتيم منتگذاردن و يا آزار دادن اگر همراه صدقه دادن باشد آن را بىفائده و ضايع مىكند ديگر نميتوان به اين آيه استدلال كرد كه ثواب ثابت با ملحق شدن منت گذاردن و يا رياء در زمانهاى بعد ، نابود ميگردد آن چنان كه بعضى گفتهاند .
« لا يَقْدِرُونَ عَلى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا »
يعنى اينان بر انفاقهاى خود و پاداش آن توانايى ندارند و نميدانند انفاق و ثواب آن ، كجا و چيست و از آن چيزى بدست نميآورند و عائدشان نمىگردد همانطور كه كسى نميتواند بر گرد و خاك بالاى سنگ كه باران آن را برده ، دست يابد .
اين آيه و آيات قبلى به صدقه دادن و انفاق مال در راه خير و نيكويى براى رضاى