بيان آيه 264
شرح لغات :
رئاء - اصل آن از رؤيت است و كسى كه عملى ريايى و براى مردم انجام ميدهد ميخواهد كه مردم آن را ببينند و روى اين مناسبت به آن « رئاء » گفتهاند .
صفوان - كه براى يك مصداق « صفوانه » گفته مىشود مانند « سعدان و سعدانة ، مرجان و مرجانه » : سنگ صاف و سخت .
تراب - خاك و « ترب » هم به همين معنا است و به مردى كه از فقر و نادارى خاك - نشين نشده ميگويند : « ترب الرجل » و آيه كريمه « مسكيناً ذا متربه » هم به همين معنا است يعنى فقيرى خاك نشين .
وابل - باران تند و « و بال » بد عاقبتى است .
صلد - سنگ سخت و صاف و زمين « صلد » آن زمينى است كه چيزى از آن نميرويد از نظر سختى .
تفسير :
پس از آنكه در آيات گذشته براى افزايش پاداش مثالهايى زد اينك براى تأكيد بيشتر ميفرمايد :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَ الْأَذى »
اى كسانى كه خدا و پيامبر را تصديق كرده و ايمان آوردهايد باطل نكنيد صدقات خود را با منت گذاردن بر فقير يا بر خدا ، و آزار كردن آن كسى كه به او انفاق نمودهايد و براى باطل شدن عمل در صورت منت و اذيت مثالى مىزند .
« كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ »
مانند كسى كه مالش را براى رياء و ديدن و خوش آيند مردم انفاق مىكند . در اين قسمت ، مؤمن و كافر داخلاند وقتى براى رياء عملى انجام دهند .