خدا تشويق مىكند و از منت گذاردن و آزار و رياء و نفاق نهى مينمايد و خبر ميدهد كه اگر منت و آزار و ريا و نفاق بود عمل باطل مىباشد .
به همين مضمون حديثى را ابن عباس از رسول اكرم نقل نموده است كه حضرت فرمود وقتى روز قيامت شد منادى ندا مىكند بطورى كه همه صدايش را مىشنوند ميگويد : كجا هستند كسانى كه مردم را مىپرستيدند ، برخيزيد و پاداشهاى خود را از كسانى كه براى خوشآيند آنها كار ميكرديد ، بگيريد ، من آن عملى را كه آميخته به چيزى از دنيا و اهل آن باشد نمىپذيرم .
و نيز از حضرت امام صادق عليه السلام روايت شده كه رسول خدا فرمود : كسى كه اول ، احسان و نيكى كند ولى بعداً سخن زننده و آزار دهنده گويد يا منت گذارد آن احسان خود را باطل نموده است .
خداوند براى باطل شدن اجر صدقه با منت گذاردن و اذيت مثالى مىزند و ميفرمايد :
« كَالَّذِي يُنْفِقُ مالَهُ رِئاءَ النَّاسِ »
. . . مانند كسى كه مالش را براى رياء و ديدن مردم انفاق مىكند .
امام صادق عليه السلام ميفرمايد :
هيچ چيز براى من عزيزتر و محبوبتر از آن نيست كه به مردى احسان و نيكى كنم و به دنبال آن نيكى ديگر كه آن را بكمال برساند زيرا من ديدم كه قطع احسانهاى بعدى نابود مىكند سپاس و پاداش احسانهاى قبلى را .
« وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ »
خداوند كافران را هدايت نميكند يعنى كافران را بر اعمالشان پاداش نميدهد زيرا كفر ، همه اعمال را نابود مىكند و جلوگير از گرفتن پاداش مىباشد و تنها مؤمناناند كه پاداش و اجر مىگيرند در صورتى كه عملشان براى خدا و بر وجه صحيح انجام شده باشد .
بعضى گويند معناى آيه اينست كه خدا كافران را با اين اعمالشان به بهشت هدايت نميكند آن چنان كه مؤمنان را در نتيجه كارهايشان به بهشت مىبرد . و بعضى ديگر چنين معنا كردهاند : خدا آنچه را كه بمؤمنان عطا مىكند از لطف و عنايت به كافران نميدهد .