از كارها وادارد همه اينها ، آزار است و اين منت و آزار انفاق را ضايع و اجر و پاداش آن را از بين ميبرد .
« لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ »
براى اينان است پاداش ايشان نزد پروردگارشان و بعضى ميگويند معناى آن اينست كه براى ايشان است جزاى اعمالشان در نزد پروردگار و اينكه با قيد « پروردگارشان » مطلب را بيان مىكند براى اينست كه اطمينان بيشتر براى مردم حاصل شود كه پاداش خود را خواهند گرفت زيرا نزد كسى است كه نه كم مىشود و نه از بين ميرود .
« وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ »
: و ترسى بر ايشان نيست از اينكه در روز قيامت اجر و پاداش آنان از بين رود و يا كم شود .
« وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ »
: و نه ايشان غمگين ميشوند .
اين آيه دلالت بر اين دارد كه صحيح است وعده دادن با شرط زيرا خداوند وعده به پاداش ميدهد به اين شرط كه منت و آزار همراه با انفاق نباشد و در وعدهء مشروط ، هر گاه شرط عملى نشود استحقاق پاداش هم طبعاً نخواهد بود .
از رسول اكرم روايت شده است كه فرمود خداوند با منتگذاران بر انفاق ، صحبت نميكند و نظر رحمت بدانها نمياندازد و آنها را پاك و منزه نمينمايد و براى آنان است عذابى دردناك .