بيان آيه 262
شرح لغات :
مناً : من و باصطلاح : منت يادآورى آنچه نيكى نموده كه ارزش آن را پائين ميآورد و اصل « من » به معناى قطع است مانند آيه كريمه
« لَهُمْ أَجْرٌ غَيْرُ مَمْنُونٍ »
براى ايشان است پاداش قطع نشدنى و منت گذاردن چون قطع مىكند آن فضيلت و حقى را كه بايد نيكوكار نصيبش شود به اين مناسبت به آن « من » گفتهاند : و واحد وزن را هم « من » گويند چون آن مقدار مخصوص را جدا مىكند .
اذى : ضرر و آسيبى كه فوراً به شخص ضرر خورده ميرسد .
خوف : ترس از وقوع ضررى كه انتظارش ميرود .
حزن : اندوه شديد .
تفسير :
وقتى خداوند فرمان به انفاق داد بدنبال آن كيفيت انفاق را بيان نمود .
« الَّذِينَ يُنْفِقُونَ »
كسانى كه خارج ميكنند
« أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ »
اموالشان را در راه خدا
« ثُمَّ لا يُتْبِعُونَ ما أَنْفَقُوا »
و همراه و دنبال نميكنند نفقات و صدقاتشان را به « مناً » منت بر كسى كه به آن انفاق كرده .
« وَ لا أَذىً »
و نه آزار .
منّ اينست كه بگويد : آيا اين مقدار به تو ندادم ؟ آيا به تو نيكى نكردم ؟ آيا تو را بىنياز ننمودم .
اذى : و آزار اينست كه به او بگويد خدا مرا از دست تو و گرفتارىهاى تو آسوده كند . و ممكن است معناى « اذى » اين باشد كه روى خودش را ترش و عبوس كند يا آنچه را كه به او ميدهد او را ناراحت كند يا او را در برابر آنچه داده به پارهاى