قطع كرد ، در اين هنگام آنها مضطرب و بىتاب شدند و به پيامبر ( ص ) عرض كردند : « آيا خداوند تو را به فساد امر كرده است ، اگر آن درختها از آن تو است آنها را براى خود بگير و اگر مال ما است قطع نكن » .
و بعد از اين جريان تسليم نيروى اسلام شدند و به پيامبر ( ص ) چنين پيشنهاد نمودند : ما از سرزمين تو بيرون مىرويم ، ولى اموال خويش را با خود مىبريم .
پيامبر ( ص ) فرمود : نبايد اموالتان را ببريد ، فقط شتران خود را به مقدارى كه شما را حمل كند ببريد .
آنها قبول نكردند و چند روزى ماندند و سرانجام گفتند : ما خارج مىشويم با اين شرط كه هر كدام به اندازهء بار يك شتر اموال خويش را برداريم و ببريم .
پيامبر ( ص ) اين پيشنهاد آنها را نيز رد كرد ، و فرمود : هر كس با خود چيزى از اموال ببرد ، كشته خواهد شد .
يهود بنى نضير ناگزير با دست خالى از قلعههاى خود بيرون آمده و در بدر شدند ، جمعى به سوى فدك و وادى القرى رفتند ، و گروهى به سوى شام رهسپار شدند ، و آيه 2 تا 5 سورهء حشر در اين مورد نازل گرديد ، كه مىفرمايد :
هُوَ الَّذِي أَخْرَجَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ مِنْ دِيارِهِمْ لِأَوَّلِ الْحَشْرِ . . .
: « او كسى است كه كافران اهل كتاب را در اولين برخورد ، از خانههايشان بيرون راند ، شما گمان نمىكرديد آنها خارج شوند و خودشان نيز گمان مىكردند كه دژهاى محكمشان آنها را از عذاب الهى مانع مىشود ، امّا خداوند از آنجا كه گمان نمىكردند به سراغشان آمد و در قلب آنها ترس و وحشت افكند ، به گونهاى كه خانههاى خود را با دست خويش و با دست مؤمنان ويران مىكردند ، پس عبرت بگيريد اى صاحبان چشم - و اگر نه اين بود كه خداوند دورى از وطن را براى آنها مقرّر كرده بود ، آنانرا در همين دنيا مجازات مىكرد ، و براى آنها در آخرت نيز عذاب آتش است - و اين به خاطر آن است كه آنها با خدا و رسولش دشمنى كردند . . . » .
ابن اثير در كتاب كامل مىگويد : اموال بنى نضير مال مخصوص رسولخدا