13 -
كَلَّا إِذا دُكَّتِ الْأَرْضُ
، در آيه 21 سوره فجر / 89 14 -
كَلَّا إِنَّ الْإِنْسانَ لَيَطْغى
در آيه 6 سوره علق / 96 15 -
كَلَّا لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ
، در آيه 15 همان سوره 16 -
كَلَّا لا تُطِعْهُ
، در آيه 19 سوره علق / 96 17 -
كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ
، در آيه 3 سوره تكاثر / 102 18 -
كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ
، در آيه 5 همان سوره در اين 18 مورد مختار ما و قاريان ، و اهل لغت اين است كه : سخن با كلمه كلا آغاز شود بر اين مبنا كه « كلا » معناى « حقا » بدهد ، يا معناى الا ، و نبايد در اين موارد در روى كلا وقف كرد .
* * * گونه سوم : مواردى است كه وقف كردن بر « كلا » ، و ابتداء از آن ، هر دو خوب نيست بلكه بايد « كلا » به ما قبل و ما بعد خود وصل شود ، و اين گونه « كلا » در دو مورد قرآن وجود دارد :
1 -
ثُمَّ كَلَّا سَيَعْلَمُونَ
، در آيه 5 سوره نباء / 78 2 -
ثُمَّ كَلَّا سَوْفَ تَعْلَمُونَ
، در آيه 4 سوره تكاثر / 102 در اين دو مورد وقف بر كلا خوب نيست ، و ابتدا از آن هم خوب نمىباشد .
* * *