و رواست كه جمله -
« وَ رُسُلُنا لَدَيْهِمْ يَكْتُبُونَ »
بر جملهاى عطف شود كه بلى آن جمله را توضيح مىدهد و تقدير اين باشد كه :
ما گفتههاى پنهانى و سر گوشى آنها را مىشنويم و ملائكه موكل بر اعمال و رفتار نيز هر چه را از آنان صادر گردد به حساب مىآورند و لازمه هر دو وجه اين است كه وقف بر « بلى » صحيح نيست زيرا در آنها هم تعلق لفظى و هم تعلق معنوى وجود دارد و به نظر من بهتر است در « بلى » وقف نكنيم و اين مورد را نيز به موارد هفت گانهاى كه قبلا گذشت اضافه كنيم .
آيه چهارم :
« يُنادُونَهُمْ أَ لَمْ نَكُنْ مَعَكُمْ قالُوا بَلى وَ لكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ وَ تَرَبَّصْتُمْ وَ ارْتَبْتُمْ وَ غَرَّتْكُمُ الْأَمانِيُّ حَتَّى جاءَ أَمْرُ اللَّهِ وَ غَرَّكُمْ بِاللَّهِ الْغَرُورُ »
آيه 14 سورهء حديد / 57 منافقان در روز قيامت ، از مؤمنان كه در بهشت جاودان وارد شدهاند مىپرسند آيا ما با شما نبوديم ؟ مؤمنان با گفتن بلى نبودن را نفى مىكنند و اثبات مىكنند كه با ما بوديد - بلى - اين معنى را مىدهد كه شما در دنيا با ما بوديد نماز خوانديد چنان كه ما مىخوانديم روزهدار بوديد به گونهاى كه ما بوديم به جهاد مىرفتيد به طورى كه ما مىرفتيم و به طاعات مىپرداختيد به مثابهاى كه ما اطاعت مىكرديم
« وَ لكِنَّكُمْ فَتَنْتُمْ أَنْفُسَكُمْ »
ولى شما با نفاق و گناه و فرو رفتن در شهوات ، خود را به هلاكت افكنديد و به مؤمنين پيشامدهاى ناگوار را انتظار كشيديد و