وقف كردن در پايان آيه كريمه يعنى در
« وَ يَعْلَمُ ما تَكْسِبُونَ »
مىباشد .
و اما وقف در
« تَمْشِي »
در آيه
« فَجاءَتْهُ إِحْداهُما تَمْشِي عَلَى اسْتِحْياءٍ »
و ابتداء از
« عَلَى اسْتِحْياءٍ »
، جار و مجرور را كه همان
« عَلَى اسْتِحْياءٍ »
باشد متعلق مىسازد به محذوفى كه حال از فاعل است ، و تقدير چنين خواهد شد كه :
« قالت مع استحياء » يعنى در حالى كه شرم مىكرد گفت يعنى :
دختر حضرت شعيب در موقع گفتن اين مطلب به موسى ، على نبينا و آله و عليه السلام
« إِنَّ أَبِي يَدْعُوكَ لِيَجْزِيَكَ أَجْرَ ما سَقَيْتَ لَنا »
، پدرم شما را دعوت مىكند تا پاداش آب دادن به گوسفندان ما را بپردازد ، شرم مىكرد نه هنگام آمدن يا راه رفتن اشمونى در كتاب منار الهدى گفته است :
« بعضى از قاريان قرآن كار عجيبى كرده و در
« تَمْشِي »
وقف ، و از
« عَلَى اسْتِحْياءٍ »
ابتدا كرده است . . . الخ سجاوندى آن را از برخى قاريان قرآن نقل كرده و گفته است :
و شايد اين قارى ،
« عَلَى اسْتِحْياءٍ »
را حال مقدم بر « قالت » گرفته يعنى « قالت مستحية » ، يعنى در حال شرم گفت ، زيرا او مىخواست وى را به ضيافت خود دعوت كند و نمىدانست مىپذيرد يا نمىپذيرد و اين وقف ، وقف خوبى است و بهتر از آن وصل است انتهى » و من عرض مىكنم :
اين وقف ضعيف و حتى به جهاتى خطا است .