الى 20 هزار نفر از سكنهء اين مملكت از نوشيدن چنين مشروبى معاف باشند . »
شيوع ترياك در قرن 19
دكتر « پولاك » كه در سال ( 1865 ) طبيب مخصوص شاه بود مينويسد كه استعمال ترياك در مازندران عموميت پيدا كرده است و چنين مىپندارند كه اين سم براى جلوگيرى بيماريهائى كه از باتلاقهاى توليد ميشوند بسى نافع است .
براى خورندگان ترياك خميرى از شيرهء ترياك و مصطكى و بذر البنج و انقوزه و سداب درست ميكنند تا از يبوست مزاج جلوگيرى شود ، از اين خمير حبهائى درست ميكنند و آنها را حب نشاط مينامند .
نوزادان و كودكان هم از خوردن اين سم مهلك معاف نيستند . از خشخاش شربت درست ميكنند و در گلوى آنها ميريزند تا بخواب روند و طولى نميكشد كه اين اطفال معصوم به خوردن اين شربت معتاد ميگردند و هميشه بايد از آن بخورند .
اشخاص فربه هم براى لاغر شدن ترياك مصرف ميكنند و بايد در ساعات معين بخورند و اگر در ساعت معين به آن دسترسى نداشته باشند مبتلا بكسالت ميشوند .
ايرانيان باسبان خود هم ترياك ميدهند ، حيوانات نيز عادى ميشوند و اگر در موقع معين حصهء آنها نرسد سست و بيحال ميگردند . مقدارى كه اشخاص ميخورند هردفعه 5 الى ده سانتيگرم است .
شيرهكشخانه
تقريبا سى سال مىشود كه ايرانيان شروع بكشيدن ترياك كردهاند . در تمام راهها و دهكدهها ، قهوهخانهء فقيرانهاى هست كه مسافرين مىتوانند اين سم مهلك را دود كرده در ريه و معدهء خود داخل نمايند . آلت ترياككشى بوافور موسوم است . دستهء آن 25 الى 30 سانتيمتر طول دارد و در سر آن حقهايست كه از گل يا كاشى و يا چينى ساخته شده است و سوراخى دارد كه ترياك را در پهلوى آن مىچسبانند و با انبر زغال گداختهاى را به آن نزديك ميكنند تا ترياك سوخته شود و دود آن را بگلو فروبرند .