و قاهره ميرود و مقدار كمى بهندوستان و افغانستان صادر مىشود .
در كردستان و سواحل بحر خزر توتونى به عمل ميآيد كه در سيگار و چپق و پيپ كشيده مىشود
ورود ترياك بايران
تاريخ ورود ترياك را بايران بدرستى نميتوان تعيين كرد ، قدر مسلم اين است كه اين سم مهلك بعد از پيدايش مذهب اسلام بايران آمده است و در قرآن هم ذكرى از آن نشده است و شايد هم در آن عصر جزء داروهاى طبى محسوب ميشده است .
نبايد چنين تصور كرد كه ترياك فقط براى كيف در ايران به مصرف ميرسد ، ايرانيان مقدار كم آن را مفيد ميدانند و از جملهء مواد مقوى بشمار ميآورند .
مسافرينى كه راههاى طولانى و خستهكننده را طى ميكنند هميشه ترياك با خود دارند و در مواقع لزوم ميخورند و آن را يكى از بهترين نعمات آسمانى ميپندارند .
در قرن هفدهم شاه عباس دوم در سال ( 1621 ) استعمال ترياك را بطور كلى در قشون ممنوع كرد و فقط كسانى مجاز به خوردن آن بودند كه در نواحى باطلاقى زندگى ميكردند و به تب و نوبه مبتلا ميشدند .
شيوع ترياك در قرن 17
« كشيش رافائل دومانس »
Raphael du Mans
كه در سال ( 1660 ) در ايران مأموريت داشت مينويسد كه استعمال كوكنار در اين مملكت شيوع دارد و قانون هم از استعمال آن جلوگيرى نميكند زيرا كه از جملهء دواهاى طبى محسوب مىشود و ميگويد : « در اصفهان محلهاى مخصوصى وجود دارد كه آنها را كوكنار خانه ميگويند و كسانى كه بخواهند با شيرهء خشخاش خود را مسموم نمايند بآنجاها ميروند »
شاردن نيز بقهوهخانههائى اشاره مىكند كه در آنها مطبوخ خشخاش به فروش ميرسد و مينويسد : « ورود به اين قهوهخانهها و ديدن اشخاصى كه بآنجاها وارد ميشوند خالى از تماشا نيست ، اشخاص در موقع ورود بقهوهخانه ضعيف و سست به نظر ميآيند و مثل اين است كه در حال احتضار هستند ، اما همين كه يك يا دو فنجان