تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ
« 1 » » در قرآن بيان هر چيزى است » . و مىفرمايد :
« ثُمَّ أَوْرَثْنَا الْكِتابَ الَّذِينَ اصْطَفَيْنا مِنْ عِبادِنا . . . »
« 2 » سپس به ارث داديم اين كتاب را ، به كسانى كه برگزيديمشان از ميان بندگانمان . » مناقب از امام صادق عليه السلام نقل كرده كه ضمن خطبهاى فرمودند : « خداوند به پيشوايان از اهل بيت پيغمبرش ، دينش را توضيح داده است و عمق چشمههاى فياض علمش را به آنها افاضه نموده است ، پس هر كس از امت اسلامى اين را بداند واجب است كه حق امام زمانش را به اطاعت از او ادا كند و شيرينى ايمان خود را به پيروى از او دريابد و برترى دانش او را در اسلام بداند ، زيرا كه خداوند امام را به عنوان « حجت » خود بر اهل زمينش نصب كرده است . خداوند به امام تاج وقار و پرتو نور خود را عطا كرده است ، پرتوى كه به سببى متصل ، آن را امتداد داده است ، چرا كه هيچ چيز از جانب خدا نمىرسد مگر به اسباب ويژه خود و « خداوند نيز ابا دارد مگر با سبب » « 3 » لا يقبل معرفه العباد الّا بمعرفته الامام . خداوند شناخت و عرفان بندگان را نسبت به خود قبول نمىكند ، مگر بر پايه شناخت و عرفان او در حق امام زمانش .
پس امام است كه به آنچه از وحى و معماهاى سنتها و مشتبهات حوادث كه مردم دچار آن مىشوند و نمىتوانند حق را بفهمند عالم و داناست ، لذا همواره خداوند امامت را از نسل حسين عليه السلام يكى بعد از ديگر براى خلقش بعنوان رهبر و نشان هدايت آشكار و مخزن نور منصوب كرده است . امامانى از جانب خدايند كه بسوى حق هدايت مىكنند و به پروردگارشان تسليم و بازگشت دارند و بهترين ذريهء آدم و نوح و ابراهيم و اسماعيل عليهم السلام و عصاره صافى و پاك ، از عترت محمد صلى اللّه عليه و آله كه خداوند آنان را در « عالم ذر » قبل از آفرينش
هامش
( 1 ) - نحل 89 .
( 2 ) - فاطر 32 .
( 3 ) - ابى اللّه ان يجرى الامور الا باسبابها .