تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ينابيع المودة لذوي القربى ( على و شكوه غدير بر فراز وحى و رسالت ) ( فارسي ) — صفحة 102

مساهمون:

ص١٠٢

غافل نشويد و عذر نياوريد كه نشانه‌هاى ايمان و هدايت برافراشته است

و حال آنكه نبايد چنين باشيد ، زيرا علامتهاى هدايت برافراشته و نشانه‌ها روشن و مناره‌هاى نورافشان نصب شده‌اند . پس ( انديشه‌هاى ناروا ) بكجا سوقتان مىدهد ! . چه تعجب‌آور است ! ! ! اين چگونگى سرگردانى شما ! ؟ ! آن هم در موقعى كه عترت پيامبرتان كه استوانه‌هاى حقيقت و زبان گوياى راستين حق‌اند ، در ميان شما مىباشند ! . پس عترت رسول را به بهترين جايگاههاى قرآن كه خداوند براى آنان منظور كرده است ، صاحب مقام بدانيد و در چنين منزلهايى كه مستحق آنند ، جايشان دهيد و چون تشنگان آب زلال كه شتابان و با هلهله بسوى آب روند ، بدامن پرشور و بركت عترت « 1 » بشتابيد .

آيا عمل به ثقلين را ترك كنيم

اى مردم اهل بيت را از خاتم انبياء بپذيريد ، هركه از ما بميرد مرده نيست و هر كس از ما به بليّه‌اى دچار آيد باكى ندارد . آنچه بدان عرفان و شناخت نداريد نگوييد . زيرا بيشترين حق در همان چيزى است كه شما انكارش مىكنيد و خود را از آنچه بر حقانيتش حجت نداريد معذور بداريد . « آيا مىگوييد به ثقل اكبر ( قرآن ) در ميان شما عمل نكنم ؟ و آيا ثقل اصغر ( اهل بيت ) را بعنوان ما ترك رسول خدا در ميان شما مورد يادآورى و توصيه قرار ندهم ؟ » من پرچم ايمان را در ميان شما تكيه‌گاه خود قرار دادم و بر حد و حدود حلال و حرام آگاهتان نمودم و از عدالت خود بر اندام شما لباس عافيت پوشانيدم و از قول و فعل خود ساحت زيست شما را از خوبى و معروف مفروش كردم و از خودم كار و اخلاق را در ميان شما ارائه دادم ، پس رأى خود را در آنچه حقانيتش بر شما روشن نيست ملاك
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه خطبه 86 .