پروردگارش كلماتى فرا گرفت ( تلقى يعنى فراگرفتن از روى عرفان و شناخت قبلى است ) ، پس پروردگارش توبه او را پذيرفت چه او بسيار توبهپذير مهربان است . » و در روايتى ديگر آمده كه آدم گفت : « خداوندا ، هنگامى كه مرا آفريدى سرم را بسوى عرشت بلند كردم ، ديدم نوشته ( لا إله الا اللّه محمد رسول اللّه » . پس دانستم كه هيچكس قدر و منزلتش بالاتر از آن نيست كه اسمش را در كنار اسم خود قرار دادهاى . » سپس خداوند به او وحى كرد : « اى آدم عليه السلام به عزت و جلالم قسم كه او آخرين فرستادگانم از نسل تو است و اگر او نبود تو را نمىآفريدم . »
محمد ( ص ) امين قريش بود
رسول اكرم ( ص ) فرمودند : « از وقتى كه دوران كودكى را طى مىكردم نسبت به بتها « 1 » و شعر نفرت داشتم و چيزى را از آنچه مردم زمان جاهليت انجام مىدادند منفورتر نمىيافتم . » آنگاه كه قريش نزد بناء كعبه ، مبنى بر اينكه چه كسى حجر الاسود را در جاى خود قرار دهد بنا نهادند اولين كسى كه داخل مىشود آن را كار گذارد ، پس محمد ( ص ) وارد شد و گفتند : « اين محمد ( ص ) امين است و خشنوديم كه او سنگ را نصب كند » و اين قبل از نبوتش بود ، آن حضرت فرمودند : « من در آسمان و زمين امينم » .
تشريع اذان
بزاز از على عليه السلام روايت كرده كه گفتند : « چون خداوند جل جلاله خواست به رسولش اذان ياد بدهد جبرئيل حيوانى را آورد كه به آن براق
هامش
( 1 ) - مراد اشعار لغو مشركانه و انديشههاى جاهليت است و الّا به حسّان بن ثابت انصارى جايزه مىدهند و مىفرمايد : « نفث روح القدس فى روحك » .