محمد صلى اللّه عليه و آله و سلم و على عليه السلام از يك نور واحدند
در كتاب مناقب از محمد بن حرب هلالى نقل شده كه گفت : به امام صادق عليه السلام عرض كردم : چرا آنگاه كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم پا بر دوش على نهاد على طاقت حمل رسول خدا را نداشت ( آنگاه كه مىخواست بتها را از فراز كعبه به زير آورد ) با توجه به آن قوّت على عليه السلام كه در خيبر را كند و بر روى خندقش افكند ، درى كه چهل مرد توان حمل آن را نداشتند با اينكه رسول خدا بر حيوانى سوار ميشد و آن حيوان او را حمل مىكرد . پس چگونه على توان تحمل آن حضرت را نداشت ؟
امام صادق فرمود : « در آن هنگام چون على عليه السلام نوجوان بود رسول خدا به ضعف او آگاه بود ، ليكن پاى خود بر كتف على عليه السلام نهاد بدان جهت كه اشارتا بفهماند آفرينش هر دو بزرگوار از نور واحدى است كه جزئى از آن نور جزء ديگر را حمل مىكند همچنانكه على عليه السلام فرمود : « انا من احمد كالكفّ من اليد و كالذّراع من العضد و كالضوء من الضّوء » . من نسبت به احمد صلى اللّه عليه و آله و سلم مانند كف نسبت به دست و ذراع نسبت به بازو و روشنى از روشنى ديگر مى باشم .
سپس امام صادق عليه السلام افزود : « آن دو قبل از آفرينش مخلوقات نور واحدى بودند ، هنگاميكه فرشتگان ديدند آن نور درخشش مىنمايد گفتند : « خداوندا اين نور چيست ؟ خداى تعالى فرمود : « اين نورى از نور من است « لولاه لما خلقت الخلق » : اگر اين نور نمىبود آفرينش را نمىآفريدم .
سپس امام صادق عليه السلام فرمودند : « آيا نمىدانى كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم در عيد غدير خم دست على عليه السلام را آنقدر بالا برد تا مردم سفيدى زير بغل او را ديدند و او را سرور مسلمين قرار داد .