طول سجده رسول خدا
چون يكى از حسنين عليهما السلام بر دوش او سوار شده بود رسول خدا بودند كه در حديقه بنى نجار در حالى كه حسن و حسين عليهما السلام در آنجا خواب بودند كه دو بزرگوار را بعد از بيدارشدنشان بر دوش خود حمل كردند و فرمودند :
( نعم الراكبان ، و ابوهما خير منهما ) - چه خوب سوارانى هستند و پدرانشان از خودشان بهتر است ، و نيز رسول خدا در صلى اللّه عليه و آله و سلم در حالى كه اصحابش به او اقتدا كرده بودند ، نماز مىخواندند ، سجدهاش را طول دادند ، بعد از نماز كه از طول سجده او سئوال شد ، فرمودند : « انّ ابنى ركبنى و كرهت ان ارفع رأسى حتّى ينزل باختياره ) پسرم حسين يا حسن بر دوشم سوار شده بود خوش نداشتم سرم را بردارم تا به اختيار خود فرود آيند . اين امر رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم اظهار شرافت و عظمت قدر و منزلت آن بزرگواران در نزد خداوند است كه على عليه السلام را بر دوش خود حمل و بالا برد ، اشاره به اين است كه او پدر فرزندان و امامان از صلب خودش مىباشد ، همچنانكه در نماز استسقاء عبايش را برگرداندند و به آن وسيله اعلام نمودند كه برگرداندن آن اعلامى است ، آنكه را معصوم حمل نمايد پس او معصوم است و فرمودند : « يا على خداوند گناهان پيروان و دوستان تو را بر گردن من نهاد و آن را براى من آمرزيد اين قول خداوند است كه فرمود :
( لِيَغْفِرَ لَكَ اللَّهُ ما تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَ ما تَأَخَّرَ )
« 1 » تا خداوند گناهان پيش و بعد تو را بيامرزد و اعلامى است بر اينكه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم اصل درخت است و على و حسن و حسين عليهم السلام شاخههاى آن . »
و سپس فرمودند : « اين سرّى است كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله و سلم
هامش
( 1 ) - فتح 2 .