باب سى و هفتم على نيكوكار و تسليم محض خداوند
در تفسير آيهء شريفه : « وَ مَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى »
« 1 »
در كتاب مناقب از سفيان بن عيينه از زهرى از انس نقل شده كه گفت آيه شريفه بالا در شأن على عليه السلام نازل شده است . ترجمه آيه چنين است : « و آنكه وجه خود ( و صورت خود كه مظهر تماميت وجود و سمبل اعضاء انسان در جهتگيريهاى فكرى و گرايشات مكتبى است ) را تسليم خداوند نمايد و حال آنكه نيكوكار هم مىباشد حقيقتا به دستگيرهء محكمى چنگ زده كه گسستنش نباشد . اينكه اين آيه در شأن على نازل شده است از اين جهت است كه او اول كسى است كه خود را براى خداوند خالص گردانيد و نيكوكار يعنى مؤمن مطيع و فرمان بر خداوند بود . حقا كه به دستگيرهء محكمى چنگ زده است و آن كلمه شريفه « لا إله الا اللّه » باشد . به خدا سوگند على كسى را نكشت مگر بر پايبندى به حكم لا إله الا اللّه .
عروه الوثقى ولايت آل محمد صلى اللّه عليه و آله و سلم است
از حصين بن مخارق از امام موسى كاظم عليه السلام از پدرش از حضرت امير عليهم السلام نقل كرده فرمودند : « العروه الوثقى الموده لآل محمّد صلى اللّه عليه و آله و سلم » - « مراد از عروه الوثقى در آيه شريفه بالا چنگ تمسك بذيل عنايت
هامش
( 1 ) - لقمان 22