نمىشود ، مگر آنكه به ولايت ما را انكار نمايد و ما نيز او را انكار كنيم . همانا خداوند تبارك و تعالى اگر ارادهاش تعلق مىگرفت ( بدون نياز ) به غير ، خودش را به مردم مى شناسانيد ، ليكن ( طبق حكمت و مصلحت خداوندىاش ) ما را بابهايش و صراطش و سبيلش و جهتش كه از آن جهت بايد متوجه او شد قرار داد . پس هر كس از ولايت ما عدول كند و برگردد ، يا ديگرى را بر ما ترجيح دهد و افضل بداند ، بدون شك مراد از صراط مستقيم خداوندى نمونه اكملش ما هستيم دشمنان ما با رو در آتش درافتند پس مساوى نيستند كسانى از مردم ، كه چنگ تمسك بدامن ما زدند ، و نه مساوى باشند با آنان كه با چشمهاى بىنور بسويشان مىروند . بغضشان در خصوص بعض ديگر نگريسته و كسى كه خط فكرىاش بسوى ما متوجه بوده ، بسلامت با چشمان پرفروغ و صاف و پاك از آلودگىها ، بسوى مطلوب مىرود و حركت بسوى آن ( پل صراط ) را بدون نياز بانفاذ حكم جواز عبور و بدون بريدگى و انقطاع راه ، ادامه مىدهد .
ينابيع المودة لذوي القربى ( على و شكوه غدير بر فراز وحى و رسالت ) ( فارسي ) — صفحة 277
مساهمون: القندوزي
ص٢٧٧