باب بيست و نهم اهل اعراف ؟
در تفسير آيه شريفه : « وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيماهُمْ »
« 1 »
حاكم با سلسله سند از اصبغ بن نباته نقل كرده كه گفت : در نزد على عليه السلام بودم . ابن كواء خدمت آن حضرت رسيد و از آيه شريفه
« وَ عَلَى الْأَعْرافِ رِجالٌ يَعْرِفُونَ كُلًّا بِسِيماهُمْ »
از آن امام بزرگوار سئوال كرد و گفت : « اعراف مردانى باشند كه همه با سيماى خود شناخته ميشوند . » يعنى چه ؟ ؟ آن حضرت فرمودند : « واى بر تو اى پسر كواء « نحن نقف يوم القيمه بّين الجنّه و النّار فمن احبّنا عرفناه بسيماه فادخلناه الجنّه و من ابغضنا عرفناه بسيماه فدخل النّار » - « ما در روز قيامت بين بهشت و دوزخ مىايستيم . پس كسى كه ما را دوست داشته باشد او را بسيمايش مىشناسيم و داخل بهشتش مىكنيم و كسى كه نسبت بما خصومت و دشمنى داشته باشد ، آن را نيز بسيمايش تشخيص مىدهيم ، پس او داخل دوزخ مىشود . »
ثعلبى از ابن عباس نقل كرده كه گفت : « اعراف » موضعى است بلندمرتبه از « پل صراط » كه عباس ، حمزه ، على « 2 » و جعفر عليهم السلام بر فراز آن قرار دارند . دوستان خود را به سفيدى چهرهها و ( نور ايمانشان كه از رخسارشان ساطع مىشود يعنى ) ظاهرشان تشخيص مىدهند . ( توجه داريد كه منظور از سفيدى و سياهى چهره به معناى آنچه در بين مردم مطرح است نيست بلكه مراد از نمود ظاهرى اثر يا آثارى است كه حاكى از خوبى خوبان و بدى بدان است ) .
هامش
( 1 ) - اعراف 46
( 2 ) - مقام و منزلت عباس عموى پيامبر اكرم و بالاخص مقام و منزلت حمزه و جعفر عليهم السلام بجاى -