باب نوزدهم صفت سيد العرب مخصوص على ( ع ) است و نظر كردن به صورت على ( ع ) عبادت است
جان رسول خدا در كف دست من به ملكوت اعلى پرواز كرد
آن حضرت در نهج البلاغه مىفرمايد : « آن عده از اصحاب رسول اللّه ( ص ) كه به ياد دارند مىدانند كه من هرگز يك آن ، بر خدا و رسولش دست رد نزدم . من در مواضع بسيارى جان خود را نسبت به رسول خدا ايثار نمودم ، مواضعى كه بزرگترين شجاعان از بيم آن به خود مىلرزيدند ، بطورى كه گامهاى دليران در رفتن بسوى آن مواضع از ترس بازپس مىآمد . خداوند مرا به اين مواضع خاص كرامت بخشيد . هنگامى كه رسول خدا ( ص ) جان به جانآفرين تسليم مىكرد ، سر مباركش بر سينه من بود و او ، جان خود را در كف دست من نهاد و من آن را به صورت خود كشيدم . من متولى غسل آن حضرت شدم و فرشتگان در اين امر مرا يارى كردند ، پس خانه يكپارچه شيون شد و خرسندى فكر و دماغ از غم پرگرديد و سرشكها فرو ريخت و ساكنين ملاء اعلى پيام اين غم را به آسمان بردند و گوشم از صوت درودى كه بر او مىفرستادند پر شد . آن حضرت را در جايگاه مقدسش ديدم . پس كيست كه از من نسبت به او سزاوارتر باشد . اين اولويت من از ديگران نسبت به او هم در حيات است و هم در ممات او ، پس چشمان خود را خوب باز كنيد و نيّات خود را صادق گردانيد و با اين وصف در راه خدا با دشمنانتان بجنگيد . قسم به آن خدايى كه جز او خدايى نيست بدون ترديد من در جاده حق و حقيقت گام برمىدارم و دشمنان شما در لرزشگاهى سخت قرار دارند . آنچه مىگويم بشنويد و از خدا براى خود و شما طلب بخشش مىكنى .