ترمذى از مقسم از ابن عباس نقل كرده كه رسول اكرم ( ص ) ابو بكر را فرستاد و او را امر كرد كه به اين كلمات نداء دهد « آيات سوره برائت را » سپس على را از پى او فرستاد ابو بكر در بعض از منازل بين راه بود . صداى ناقه رسول خدا را شنيد ( ناقه قصوى ) ابو بكر بيرون شد در حالى كه مضطرب بود گمان كرد رسول خدا آمده است كه ديد على عليه السلام است . على نامه رسول خدا را به ابو بكر داد مبنى بر اينكه على عليه السلام را امر كرده بود كه آيات سوره برائت را براى مردم در مكه بخواند پس با شتاب رفتند تا در ايام التشريق روزهاى 11 ، 12 ، 13 ذى الحجه على ندا داد ( ذمّهء اللّه و رسوله بريئهء من كلّ شرك ) خدا و رسولش نسبت به مشركين تعهدى ندارند و از آنان بيزارند .
« فَسِيحُوا فِي الْأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ »
« 1 » چهار ماه در زمين سير كنيد و بعد از گذشت ، امسال هيچ فرد مشركى نبايد حج بجا آورد و نه عريان طواف بيت نمايد و داخل بهشت نمىشود مگر مؤمن . على ( ع ) ندا مىداد در اين هنگام ابو بكر برخواست و حديث فوق الذكر را براى مردم بازگو كرد ( حديث عجيبى است ) .
ترمذى از زيد ابن تبيع روايت كرده كه گفت از على سؤال كرديم به چه منظور و براى چه در ايام حج به مكه فرستاده شدى ؟
فرمود : به چهار منظور :
اينكه كسى خانهء خدا را عريان طواف نكند .
و كسى كه بين او و بين رسول خدا عهدى است او را تا مدت سرآمد عهدش مهلت دهم .
كسى كه عهدى بر ذمه او باشد چهار ماه به او مهلت بدهم .
سپس ادامه داد داخل بهشت نمىشود مگر مؤمن و نيز مشرك و مؤمن بعد از گذشت اين سال جارى با هم جمع نمىشوند .
( هذا حسن صحيح )
هامش
( 1 ) - توبه 2 .