پيش آيد . حال كه خداوند متعال از اين مسأله با لفظ مضارع ياد فرمود ، اين امكان وجود ندارد كه بگويد : انتم اهدى ، شما راهيافتهتر هستيد ؛ چه وقتى خطاب فعلى شد ، احتمال خواهد رفت كه متوجّه كسانى باشد كه مخاطب پيغمبر ( ص ) هستند و اين آيه را از زبان او مىشنوند . چنان كه احتمال مىرود خطاب به كافران هم باشد .
بنابراين مىبايست در اين آيه ، در خطاب آن مردم تصرفى صورت گيرد و مضمون گفتار به شيوهاى بيان شود كه اين اشتباه پيش نيايد . از اين رو خداوند متعال مضمون سخن آنان را بيرون كشيد كه به عقيدهء يهوديان ، كافران مشركى كه مخاطب آنان بودند ، از مؤمنان راهيافتهترند .
بدين ترتيب روشن مىشود كه اين آيه با سياق حادثهء تاريخى مورد بحث منافاتى ندارد .
ز . تشويق و ترغيب يهود
يهوديان از نزديك شاهد بودند كه چگونه قدرت مسلمانان رو به فزونى ، و آئين اسلام در حال گسترش مداوم است . آنان دريافتند كه نفوذشان به عنوان تنها منبع علوم و معارف در منطقه رو به افول و فروپاشى است و اسلام ، اين ادعاى يهوديان را به چالش و نابودى كشانده ، معارف حق را از باطل روشن مىسازد و بدين وسيله پايگاه آنان را در منطقه به خطر انداخته ، عامل عزّت و افتخارشان را گرفته است . چنان كه اين پندار غلط يهود را نيز باطل كرده است كه مىگويند : يهود ، امّت برگزيده خداوند است و در مقابل اين شعار بلند را سر داده كه :
إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ
. « 1 »
هامش
( 1 ) . حجرات ( 49 ) : 13 .