تقويت اراده ، و كم حرفى باعث سلامتى از آفات ، و خوددارى از آزار ديگران باعث رسيدن به هدفهاست .
يكى از بزرگان گويد : بهشت جز با ترك لذتهاى دنيايى به دست نيايد .
همسر عزيز مصر به حضرت يوسف ( ع ) - پس از اينكه او مالك گنجهاى زمين شد - گفت : اى يوسف ! حرص و شهوت ، پادشاهان را برده مىسازد ، و پايدارى و تقوا بردگان را پادشاه مىگرداند . خداى متعال فرموده است :
إِنَّهُ مَنْ يَتَّقِ وَ يَصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ .
( 8 ) يعنى : « براستى كه هر كس پرهيزكار و بردبار باشد خداوند پاداش نيكوكاران را ضايع نمىكند . » يكى از بزرگان مىگفت : درود بر آب سرد در دنيا ! شايد من در آخرت از آن محروم نباشم ! مردى به عمر بن عبد العزيز گفت : چه وقت حرف بزنم ؟ گفت : هر گاه كه خواستى خاموش باشى ! گفت : چه وقت خاموش باشم ؟
گفت : هر وقت مايلى حرف بزنى ! امير المؤمنين ( ع ) فرمود : « هر كس مشتاق بهشت است ، بايد خواستههاى نفسانى را فراموش كند » .
دور داشتن نفس از شهوات - تا وقتى كه از لذّت مباحات جلوگيرى نشود - غير ممكن است ، زيرا نفس اگر از برخى مباحات جلوگيرى نشود ، در محرّمات طمع مىكند ، بنا بر اين هر كس مىخواهد از غيبت و پر حرفى زبانش را باز دارد ، لازم است ، جز در موارد ضرورى خاموش بماند و جز سخن حق سخن ديگرى نگويد ، به اين ترتيب سكوت او نوعى عبادت و سخن او نيز عبادت خواهد بود ، زيرا آن كه به حلال شهوت مىراند ، همان به حرام نيز ميل پيدا مىكند ، شهوت يك سنخ است . گاهى بر بندهاى واجب است نفس را از حرام باز دارد ، حال اگر نفس را عادت ندهد كه به مقدار ضرورت از خواستهها بسنده كند ، شهوت بر او غلبه خواهد كرد ، زيرا نفس از لذت دنيا خوشنود است و سخت متمايل به آن است ، و به آن از