فرزندان وى نخواهد بود . بلكه تنها شير خوردن در خردسالى « محرميت » بوجود مىآورد و بس ! و در سنن ترمذى اين عبارت منقول است : « لايحرم من الرضاع الا ما فتق الامعاء » يعنى آن گونه شيرخوارگى ايجاد حرمت مىكند ، و ازدواج را ممنوع مىنمايد كه در كودك به جاى غذا باشد . به ديگر سخن رضاع آن هنگام علت حرمت مىشود كه در زمان معمولى شيرخوارگى اتفاق بيافتد . سپس نووى اضافه مىكند كه اين مسألهاى است معروف در فقه . البته اختلافاتى نيز در آن وجود دارد « 1 » . * « 2 »
روايت اخير كه ما آن را به نقل نووى در شرح صحيح مسلم آورديم ، در سنن ترمذى از امسلمه نقل شده و تتمهء روايت چنين است : « الا ما فتق الامعاء فى الثدى و كان قبل العظام » « 3 » . آنگاه ابوعيسى ترمذى مؤلف مشهور كتاب مىنويسد : اين حديث ، حديثى صحيح است ، و عمل اكثر دانشمندان از ياران پيامبر و ديگران بر اساس همين گفتار رسول مىباشد . آنها طبق فرمان پيامبر در ضمن اين حديث ، معتقدند اگر شيرخوارگى در ايام دو سال اول زندگانى طفل اتفاق بيافتد ، ايجاد حرمت مىكند ، اما اگر پس از دو سال كامل باشد ، هيچگونه حرمتى به وجود نمىآورد .
اين احاديث مخالف نظر عائشه بودند ، گفتارى كه او از پيامبر نقل مىكرد ، نمىتوانست در برابر آنهمه احاديث ديگران مقاومت كند ، به ويژه كه در مقابل او تمام زنان پيامبر قرار داشتند . به خاطر حل اين اشكال ، بهترين راه اين است كه آيهاى از قرآن به وجود بيايد ! ! ؟ كه به وسيلهء آن اثبات شود ، ممكن است بزرگسال را هم وسيلهء شيردادن با خود محرم نمود ! ! .
براى رسيدن به اين هدف باز امالمؤمنين عائشه روايت مىكند : آيهاى
هامش
( 1 ) « صحيح مسلم » 4 / 170 + « مسند احمد » 6 / 174 + « ابن ماجه » حديث 1945 .
( 2 ) * يكى از اسباب مهم اختلاف نظرها در فقه اهل تسنن در مسئله رضاع ، همين روايات مختلف است مه از عائشه در اين زمينه نقل شده است . تا آن جا كه بعضى پنج بار شير خوردن مردان را براى محرميت كافى مىدانند ، و پارهاى ده بار را لازم شمردهاند .
( 3 ) اين قسمت را از شرح نووى كه در حواشى صحيح مسلم 4 / 170 چاپ شده نقل كرديم .