بدينگونه است :
احمد بن حنبل در مسند خود از عبدالرحمان بن نعيم اعرجى روايت كند كه گفت : نزد ابن عمر بودم كه مردى از او درباره « متعه نساء » [ ازدواج موقت ] پرسيد ، عبداللّه خشمگين شد و گفت : « به خدا سوگند ما در زمان رسول خدا صلى الله عليه وآله ، زنا كار و بدكار نبوديم . . . » « 1 »
در مصنف عبدالرزاق گويد : « به ابن عمر گفته شد : ابن عباس [ ازدوج موقت ] را اجازه مىدهد . » او گفت : « گمان ندارم ابن عباس چنين بگويد . » گفتند : « آرى به خدا سوگند چنين مىگويد . » عبداللّه گفت : « آگاه باشيد ! به خدا سوگند او در زمان عمر نمىتوانست چنين بگويد ، و عمر شديدا شما را از آن بازمىداشت ، و من آن را جز « زنا » نمىدانم . » « 2 » در مصنف ابن ابىشيبه و درالمنثور ، سيوطى روايت كنند كه : « از عبداللّه بن عمر درباره « متعه نساء » [ ازدوج موقت ] پرسيدند ، گفت : « حرام است . » به او گفته شد : « ابن عباس بر آن فتوا مىدهد . » گفت : « پس چرا در زمان عمر آن را « زمزمه » هم نمىكرد ؟ » « 3 »
در سنن بيهقى پس از عبارت « حرام » است گويد : « عمر بن خطاب اگر كسى را به خاطر آن مىگرفت او را سنگسار مىكرد . » « 4 »
9 . تغيير موضع پيروان مكتب خلفا در دورههاى بعد
چنان كه ديديم منطق مكتب خلفا در تحريم « ازدواج موقت » تا زمان حكومت ابن زبير ، بر محور زور و قدرت بود . پيروان اين مكتب از آن پس تغيير موضع دادند و به جعل و تحريف روى آوردند كه به نمونههايى از آن اشاره مىكنيم :
الف ) در سنن بيهقى گويد : ابن عباس بر « ازدواج موقت » فتوا مىداد و اهل علم او را بر اين فتوا سرزنش مىكردند و ابن عباس از كوتاه آمدن در اين باره سرباز مىزد تا آنكه يكى از شعرا درباره فتواى او سرود :
هامش
( 1 ) . مسند احمد ، ج 2 ، ص 95 ، حديث 5694 و ج 2 ، ص 104 ، حديث 5808 ؛ مجمع الزوائد ، ج 7 ، ص 332 و 333 . و نيز در ج 4 ، ص 265 ، از ابن عمر روايت كند كه : از او درباره متعه پرسيدند ، او گفت : حرام است . گفته شد : ابن عباس آن را بىاشكال مىداند . او گفت : به خدا سوگند ابن عباس مىداند كه رسول خدا در فتح خيبر آن را ممنوع كرد ، و ما زناكار نبوديم . صاحب مجمع الزوائد گويد : طبرانى آن را روايت كرده كه در طريق آن منصوربندينار ضعيف است . مؤلف گويد : آشكار است كه او حديث ابنعمر را تحريف كردهاست .
( 2 ) . مصنف عبدالرزاق ، ج 7 ، ص 502 .
( 3 ) . مصنف ابن ابىشيبه ، ج 4 ، ص 293 . تفسير سيوطى ، ج 2 ، ص 104 ، حديث 5808 .
( 4 ) . سنن بيهقى ، ج 7 ، ص 206 .