اضافه بر آن ، متن حديث با نظر مسلّم عبدالله بن مسعود در « حلّيت متعه » و قرائت و تفسير وى از آيه : ) فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ - إِلى أَجَل - ) تناقض دارد . « 1 »
و در متن احاديث : ( ه - - و - ز ) آمده بود : « نكاح و طلاق و عدّه و ميراث ، متعه [ / ازدواج موقت ] را حرام يا نابود كرد . » معناى اين جمله آن است كه « ازدواج موقت » پيش از ازدواج دايم و متعلقات آن ، تشريع شده است ، و اينكه « ازدواج موقت » تا تشريع « ازدواج دايم » برقرار بوده و با آن نسخ گرديده است ، و لازمه اين سخن آن است كه همه ازدواجهاى پيامبر ( ص ) و صحابه در ابتدا - تا اهنگام نزول حكم ازدواج دايم - « ازدواج موقت » باشد ! !
ح - در « مجمع الزوائد » از « زيد بن خالد جهنى » روايت كند كه گفت : « من و رفيقم براى « ازدواج موقت » با زنى در حال چانه زدن بوديم كه شخصى آمد و به ما خبر داد : رسول خدا ( ص ) « ازدواج موقت » را حرام فرموده ، و نيز ، خوردن گوشت هر حيوان وحشى ذىناب [ / نيشدار ] و الاغ اهلى را حرام كرده است . « 2 »
اشكال اين حديث
« هيثمى » گويد : « اين حديث را طبرانى روايت كرده ، و در سند آن « موسى بن عبيده ربذى » ضعيف است » . « 3 » و نظر ما درباره ضعف او گذشت .
از متن اين حديث چنين به دست مىآيد كه راوى آن ، روايت « سبرهى جهنى » در فتح مكه و روايت ديگرى دربارهى « خيبر » را با هم گرد آورده ، و حكم تحريم خوردن حيوانات « ذىناب » را بر آن افزوده و همه را با سند واحد و سياق يكسان تركيب و روايت كرده است .
هامش
( 1 ) . به بخش : « آنان كه بعد از عمر بر حلّيت متعه پاى فشردند » مراجعه نمائيد .
( 2 ) . مجمع الزوائد ، جلد 4 ص 266 .
( 3 ) . همان مرجع . .