موقت » ى است كه ارث ندارد ، و جدايىاش بدون طلاق و در پايان مدّتِ تعيين شده است .
ابن عطيه گويد : متعه [ / ازدواج موقت ] آن است كه مرد ، زن را با حضور دو شاهد و اجازهى سرپرست او ، براى مدتى معين ، به زوجيت بگيرد . با اين شرط كه از يكديگر ارث نبرده ، و مرد مهريه مورد توافقشان را به او بپردازد . و چون مدّت تعيين شده فرا رسد ، حقى از مرد بر زن نيست نگر آن كه بايد تا وقوع عادت ماهانه و پاك شدن رحم ، عدّه نگهدارد زيرا فرزند [ احتمالى ] بدون شك [ به آن دو ] ملحق مىگردد و پس از نگهدارى عدّه و يقين به عدم باردارى ، ازدواج او با مرد ديگر جايز است . » « 1 »
در صحيح بخارى از رسول خدا ( ص ) روايت كند كه :
« أَيُّمَا رَجُلٍ وَ أَمَرَاهُ تَوَافَقَا فَعُشْرُهُ مابينهما ثَلَاثَ لَيَالٍ فَإِنْ أَحَبَّا أَنْ يَتَزَايَدَا اوْ يَتَتَارَكَا » .
« هر مرد و زنى [ در ازدواج موقت ] توافق كردند ، زندگى موقت آن دو تا سه شب ادامه مىيابد . پس از آن اگر دوست داشتند ، بر آن افزوده يا از هم جدا مىشوند . » « 2 »
در مصنّف ابن ابىشيبه از جابر روايت كند كه گفت :
« هر گاه مدت تعيين شده پايان يابد و بخواهد دوباره از سرگيرند ، بايد مهريهء ديگرى به زن بپردازد » .
از او پرسيدند : عدّهى زن چه قدر است ؟
جواب داد : به مقدار يك حيض [ / عادت ماهانه ] كه بايد براى شوهر خود
هامش
( 1 ) . تفسير قرطبى ، جلد 5 ص 132 .
( 2 ) . صحيح بخارى ، جلد 3 ص 164 ، باب : نهى رسول الله ( ص ) عن نكاح المتعه اخيراً . .